Dromende wolken.

Wat spiegelt mijn gedachten daar hoog in de lucht?
Het grote beest dat zijn klauwen heeft uitgestoken en probeert om het schaapjes wolkje te verslinden. De reus met zijn grote laarzen.
Mijn kinderlijke fantasie slaat op hol als ik liggend op mijn rug naar de wolken staar. De wind vervormt de wolkenmassa tot herkenbare figuren.
De reus wordt uiteen gedreven en twee kabouters komen te voorschijn. De ene heeft duidelijk een vrouwenfiguur en de andere is nog niet te
determineren. Is het nu echt een objectief beeld dat ik waarneem, of is mijn waarneming een beeld van een creatieve gedachte?
Droom ik in wolken schimmen of zie ik dromende wolken?
Slapen dromende wolken? Slapen de dromende schaapjes?
De doorgebroken zon verblindt mijn waarneming.
Ik sluit heel even mijn ogen en zie de dromende schapen dansen in de groene weide, die in de wolken lucht is ontstaan.
Even later is de lucht verdwenen en lopen er meerdere dieren in de weide.
Bomen, een hek, nog meer bomen, een huis, het landschap verandert langzaam in een drukke stad met veel chaotisch aandoende bedrijvigheid.
Hoge gebouwen en geen zon meer. Het lijkt avond te zijn geworden.
Gehaaste mensen met regenjassen en paraplu's.
Ik probeer een taxi aan te roepen, want ik ben niet gekleed op slecht weer. Niemand schijnt mij op te merken,alsof ik een geest ben, die daar ronddwaalt.
Waar ben ik nu eigenlijk? Wat doe ik hier?
De stad komt mij nog niet bekend voor.
Zou ik hier in een hotel zitten? Of ben ik op doorreis?
Het begint nu harder te regenen en ik voel me wat klam en rillerig.
Ik open mijn ogen en de prachtige wolken zijn verdwenen, het is donker geworden en het regent. Mijn hemd is nat en mijn arm slaapt nog onder mijn hoofd. Ik sta op en denk: dromende wolken in mijn hoofd.

J.J.v.Verre/1980.

Voor mensen verboden

Het wordt geleidelijk donker op de Afrikaanse savanne. De schemering geeft de begroeiing nieuwe,donkerder kleuren en weldra zullen de contrasten verder vervagen als de maan niet tevoorschijn komt.
Het wordt een bijzondere avond, die de meeste dieren niet snel zullen vergeten. Het code spoor hangt al weken in de lucht, maar de soort en ras vertegenwoordigers mogen pas vanavond naar de bewuste plek toekomen.
De regen van de laatste uren heeft het stoffige zand geblust. Een sprankje maanlicht ontglipt tussen de wolken en speelt met de schaduwen van
bomen en struiken. De temperatuur daalt geleidelijk maar de hoge vochtigheid blijft.

De stilte is verbijsterend als je de vogelgeluiden buiten beschouwing laat.
Zoveel dieren in beweging en zo weinig geschreeuw, gedreun, gebons of getrompetter.
De plaats van samenkomst ligt aan de rand van de savanne tegen het rotsachtige plateau.
De maan is nu in zijn volledige ronding zichtbaar en verlicht het rotsen podium als bij een openluchtuitvoering.
De eerste dieren lopen tot aan de rotswand en gaan dan in het hoge gras liggen.
Buffels, giraffen, zebra’s en gazellen vleien zich geluidloos neder.
De olifanten blijven staan op de achtergrond en stokstaartjes en kleinere dieren springen op de laagste rotsenpartij. Het podium blijft voorlopig leeg.
Ook nijlpaarden en vrouwtjes leeuwen zijn in de hemelse verlichting te onderscheiden. Ik verwacht een leeuw op het podium, associatief geprogrammeerd door de vele tekenfilms.
Het wordt drukker en drukker, maar blijft vreemd stil, net of het geluid is afgezet.
Dan hoor ik het getrompetter van twee olifanten, de maan verdwijnt achter een wolk en het licht gaat uit.

Ik vraag me af wat er nu gaat gebeuren, maar het blijft even pikdonker.
Er klinkt een luid geritsel in de struiken en opeens staat er een aap voor mij, kijkt me aan en brengt zijn vinger voor zijn mond. Ik weet wat hij bedoelt.
Dan komt de maan weer tevoorschijn, het podium wordt verlicht en op het
rotsenplateau staat een vogel met een kale kop, een grote gier.
Zo’n groot beest had ik nog nooit gezien. Het maakte geen geluid, maar intuïtief was ik en waren alle andere dieren met deze voorganger
verbonden. De boodschap die ons werd medegedeeld is moeilijk in woorden uit te drukken.
Het kwam erop neer dat de natuur zich wilde beraden op de klimaatveranderingen, die het leven in het savannegebied drastisch zou gaan veranderen. Grote droogte en watertekort zouden het samenleven onleefbaar maken.
Er werd een plan voorgelegd hoe de dieren het beste het hoofd konden bieden aan deze bedreigende factoren. De reacties van de dieren waren verschillend.
De olifanten wilden naar het zuiden trekken, de leeuwen naar het oosten, de buffels naar het noorden en de meeste dieren kozen voor het vrije westen.
De grote gier gaf aan dat verhuizen niet de goede oplossing zou zijn.
De leider gaf aan dat alle dieren zich moesten richten op het volgende plan:
de dierenvertegenwoordigers moesten hun kuddes en groepen in paraatheid brengen.
De dieren zouden samen een gigantische kuil graven die als waterreservoir gebruikt kon worden. Elke avond en nacht gezamenlijk graven.
Een nieuw dierenmeer in Afrika.
De parkwachters moesten worden ingelicht, maar door wie?
De aap die mij had bemerkt liep naar voren en klom op het stenen podium en ging naast de reuze gier staan.
Hoewel deze bijeenkomsten ten strengste voor mensen zijn verboden, is hier toch een mensenman aanwezig.
Een luid geroezemoes steeg op uit de vele bekken en snavels en doorbrak de vreemde onheilspellende stilte.
Ik was die mensenman en van mij werd verwacht dat ik het dierenplan hielp uit te voeren.
Mijn spiritueel contact met deze savannedieren had mij één gemaakt met hun denken en de essentie van hun problematiek was mijn probleem geworden.
Ik voelde me verbonden met de omringende natuur, met de aanwezige dieren, die de liefde in mij hadden aangewakkerd.
'Voor mensen verboden' gold niet meer voor mij.

Ik ben het universele lichtwezen dat zich als mens op deze planeet heeft verstopt en nu eindelijk is gevonden.

J.J.v.Verre/1989.

Rotopop podia.

Ik wist niet wat mij overkwam toen het nachtelijke donker werd opgeschrikt door een hels licht dat uit de hemel kwam. De lichtintensiteit was zo overweldigend dat een batterij schijnwerpers van twaalf voetbalstadions deze fotonenstroom niet konden evenaren. Ik dacht even aan een kernexplosie doch de vredigheid van die nacht was van dien aard dat deze optie snel kon worden verworpen.
Wat gebeurde hier? Ik sloot mijn ogen en luisterde naar een antwoord op mijn eenvoudige vraag. De nachtelijke stilte gaf geen antwoord. De natuur was overrompeld door deze gebeurtenis en zelfs geen vogelgeluid was hoorbaar. De volgende seconden brachten mij in een eufore stemming. Het gevoel dat er iets heel bijzonders gebeurde dat mijn denkraam opende en de sterren naar binnen liet gaan. Het gevoel dat de energie van mijn hart werd opgeladen. Mijn denken werd meegenomen door de lichtheid van zijn bestaan en opgetild in een onmetelijke ruimte van leegte en gelukzaligheid.
Er was niets meer, maar dat niets gaf een goed gevoel. Een gevoel van rust, van vertrouwde herkenning, van vrede en liefde. Ik dacht aan een helder meer omringd door bergen en was daar direct aanwezig. Niet als in een droom, maar echt zoals een vakantie-ervaring. Ik dacht aan mijn moeder en was direct bij haar in de tuin terwijl zij de planten besproeide.
Toen wilde ik aan mijzelf denken, maar dat lukte niet. Mijn identiteit was verloren gegaan in die gigantische leegte. Ik kon mijn gedachten alleen richten op situaties buiten mij en beleefde in korte tijd bijzondere ontmoetingen op de meest uiteenlopende locaties. Het nieuwe vermogen gaf de mogelijkheid om op onmogelijke plaatsen te zijn en waar te nemen door de ogen van een waarnemer die zichzelf niet herkende. Surfen op internet terwijl je niet meer voor de computer zit. Ik was mezelf, maar ben nu overal. Het leven was in nevelen verhuld, maar nadat die dichte mist is opgetrokken komt er een landschap te voorschijn waarvan ik het bestaan niet kende. De vluchtigheid van de materie welke door je gedachtenkracht vervormbaar en creatief te veranderen is. Ik kijk naar mijn hand en zie van alles wat een hand zou kunnen zijn, maar ook wat een hand nooit zou willen zijn.
Ik opende weer mijn ogen, het licht was verdwenen in de omringende duisternis. Ik herken mezelf weer als denkende eenheid en vroeg me af wat er was gebeurd. Ben ik even dood geweest of ben ik kortdurend buiten de aardsedimensie gekomen? Ik voelde me lichamelijk goed en de ervaring had mij geestelijk vleugels gegeven om de dagelijkse gedachten te ontstijgen. Wat was dat licht, dat overweldigende licht?
Een voorstelling op het raakvlak van lichaam en geest, een hersenspinsel, de ervaring van een geïncarneerd lichtwezen of een extradimensionale ervaring?
Ik weet het niet maar de illusoire werkelijkheid was onbeschrijfelijk.

J.J.v.Verre.

Bevrijding

De korst is sterk genoeg om de wond te beletten te huilen.
De klokken die in de duinen het noodlot nabootsen, zijn de cesuren van traditionele bezinning, die de gevallenen van de nationale feestdag scheiden.
Gillende kleren die van de berg af kwamen rollen.
Zwaaiend met hun vlaggen en paniekzaaiend met het huilende gejoel van de strijdkreet.
Vermoeide vlaggen, balend van al die verjaardagen, waren nu het teken van de victorie.
Hun feestelijk karakter had plaats gemaakt voor het bloeddorstig doorstoten van de eerste linies.
Op kerken en huizen kwamen ze te hangen, wapperend in het nieuwe leven onder de bezetter of bevrijder.
Vandaag zie ik de vlaggen als feestelijke versiering van de stad.
Er is kermis en vuurwerk, maar geen overwinning meer.
De overwinning die de strijd en de doden moet vergeten als een vlag die een doodskist bedekt.
Die overwinning is aan de overwonnenen, die hun leven gaven in ruil voor het vuurwerk.

J.J.v.Verre 1967.

Strand

De stilte om mij heen gaf me een rustig gevoel van binnen.De wereld was alleen voor mij.De voetstappen van niemand gaven de golven uit de zee de macht om het leven uit te wissen.
Het water op het nieuwe strand en het vroege zonlicht blinkend op het zilte zand.
Dit waren de aantrekkelijke natuurverschijnselen op deze vroege ochtend.
De meeuwen in de lucht, schreeuwend in hun duikende vlucht.
Zij verjoegen de huilende afnemende wind die nog met kracht het losse zand langs de duinenrij blies.De schildwachten van onze kust, die met fiere trots hun massieve lichamenmet blonde kruinen inzetten om ons menselijk leven te behoeden.
Ik leunde tegen de wind en wachtte.
De zee was nog tamelijk woest en had de vloedlijn afgelopen nacht tot vlak bij de eerste begroeiing gebracht.
Ik liep langs het zwarte spoor en speurde tussen de aangespoelde schelpen naar onbekende contouren die de zee had moeten prijs geven.
De schelpen die het zand herbergde en verzwaard waren ontkomen aan de verzwelgende lust van de immer hongerige zee.Ze lagen daar in rijen opgeworpen.
Als een komeet met een sliert zand dat op de wind was heroverd.Het witte schuim dat eens de voortrollende golvenvloed als eerste regiment stoottroepen vooraf was gegaan.
Een zwarte restant van een eend was ook in het donkere spoor blijven steken.
Zijn dood was door een stookolie product onnodig versneld.Zijn ogen waren door andere gevederde vrienden verwijderd.
Het beest kon zich als slachtoffer onmogelijk trots voelen tussen die verzande weekdieren.Het schone hout lag te wachten totdat de eerste strandjutters kwamen en met hun paarden en wagens de bruikbare planken wegsleepten.
Ik keek naar een deel van een kist waarop Chinese lettertekens stonden.
Ik vroeg me af waar die kist vandaan was gekomen en wat er zich in had bevonden.
Het enige leesbare was: Hongkong PG-S35 en die informatie was te gering om mij te beletten het verhaal van die kist zelf te verzinnen.

J.J.v.Verre 1976.

Tentamen

Hij die nu in de spiegel kijkt is niet de persoon met de overwinningsroes van de vorige nacht. Toen was ik betrokken bij al het gebeuren. Althans in het café en de directe omgeving ervan.
Nu heb ik al meer dan een halve dag gemist.Wanneer ik naar buiten stap is alles anders. Nu ik nauwkeurig naar mijn evenbeeld staar voel ik mijn gedachten afglijden naar het dwangmatig en gejaagd leefpatroon waarin ik me als mens probeer te handhaven.
Een besluiteloze toekomst en een vaag beneveld verleden.
Een gemoedstoestand die zich in verwarring verstopt heeft.
Ik denk aan gisteravond en schuif gapend de gordijnen opzij om de vreemde, zich voortsleurende dag binnen te laten.
Verdwaasd staar ik naar buiten en denk aan de mensen die nu telefoneren, typen of gebogen zitten over gecompliceerde rapporten.
Misschien zal een stevige douche mijn lichaam en geest weer verzoenen. Weggelopen uit mijn laatste droom slenter ik naar de douchecel. Hopende dat het water warm wordt en dat de boiler niet is misbruikt door andere langslapers. Het leven in een studentenhuis heeft mooie en vervelende kanten. Nu het douchewater koud blijft weet ik zeker dat ik de langst slapende paljas ben die de verstopte ochtend in de middag ontwaar. Een handvol water over mijn gezicht moet de sporen van de vorige bezigheden verbloemen en de indruk geven van een frisse intellectuele gestalte. Nadat mijn tanden minuten lang gepoetst zijn met supercool minttandpasta en mijn keel veelvuldig met gorgelen is verfrist, durf ik weer in de spiegel te kijken.
Redelijk tevreden met deze nieuwe aanblik, kleed ik me aan en daarna weer snel uit, omdat ik me realiseer wat voor een dag het vandaag is. Tentamendag vereist een overhemd met stropdas, een nette broek met een jasje en niet te vergeten gepoetste schoenen. Voor het laatste onderdeel was te weinig tijd of het zou in wedijvering met een snelle beschuit moeten gebeuren.
Haar gekamd, jas aan, collegekaart en een pen bij de hand.
De voordeur dicht getrokken en opeens het besef waar was het tentamen alweer? In het gebouw van Zoölogie of in de Uithof? Weer naar binnen, maar helaas geen huissleutel op zak. Aanbellen, doch geen reactie. Is iedereen weg?
Nogmaals bellen, een raam gaat langzaam open en een gordijn wordt opzij geschoven. De contouren van een bekend verslapen gezicht van een studiegenoot geeft mijn hoop om niet te laat te komen nieuwe impulsen. Dan was ik toch niet de langst slapende deze dag.
De voordeur gaat langzaam open en mijn eerdere vraag wordt direct beantwoord. Het tentamen is op de Uithof, neem mijn fiets maar, want vannacht was jouw band lek. Ik ga niet, want ik voel me niet geheel in orde.
Wat een gelukje na die stortvloed van pech. Fietsend en fluitend op weg naar mijn tentamen.

J.J.v.Verre 1969.

Helena

Ik zag haar achter twee schouders,in de hoek van de discotheek. Alleen een brandende sigaret in de duisternis. De rode punt dat was zij, verhuld in nevelen van rook.
Toen de eerste soul platen het geluid over de dansvloer verspreidde en de licht effecten hun werk begonnen te doen werd de donkerheid verdreven. De lichtgevende punt van haar sigaret maakte plaats voor een gedaante, welke later mijn hart zou veroveren.
Ik wachtte 2 nummers en liep in haar richting. Aarzelend maar toch ten doel om haar ten dans te vragen. Ik vroeg haar in het Frans of ze met me wilde dansen. En zij, ze stond op en antwoordde: ni-comprendre en liep door naar de dansvloer.
Na het opzwepende ritme van de soul muziek werd mijn schroom wat minder en vroeg ik haar opnieuw in het Frans waar ze vandaan kwam. Ze begreep me en sprak in het Frans terug. Lange zinnen met een lieve stem en ik keek alleen naar haar mooie mond.
Maar aangezien de muziek te luid was kon ik vrijwel niets verstaan. Na enkele nummers met haar gedanst te hebben, waarbij ik me behoorlijk uitsloofde, kreeg ik het behoorlijk warm en stelde voor om even te gaan zitten en wat te drinken.
Toen ik naast haar zat waar eens de rode punt in het duister had gezeten, begonnen we een geanimeerd gesprek. Ze vertelde mij dat ze Helena heette en in Barcelona studeerde. Psychologie, had net haar eerste jaar afgerond en wilde graag in de zomervakantie naar Amsterdam.
Ze rookte eigenlijk niet, maar voelde zich wat meer relaxed met een sigaret. Ik vertelde wat over mijzelf, dat ik in Utrecht studeerde en nu hier in San Feliu een kamer had gehuurd om me voor te bereiden op een her tentamen.
Zij was hier met haar ouders die een appartement in Playa de Aro hadden.
Ik vertelde haar dat ik het betreurde geen Spaans te spreken.
En toen even later de muziek wat rustiger werd danste we enkele minuten dicht tegen elkaar.
Toen de muziek stopte klemde zij zich tegen me aan en kuste me op mijmond.
Ik schrok want ik had die avond een knoflookrijke maaltijd genoten.
Een Spaans meisje zal dat waarschijnlijk niet als vies ervaren. Ik beantwoordde die kus met al het vuur dat in me zat en eigenlijk al veel te lang opgesloten had gezeten sinds ik hier in Spanje was.
Ik had iemand gevonden waar ik op het eerste gezicht verliefd was geworden.
Van een lichtend puntje in het donker tot een tastbaar en heerlijk warm aanvoelend mooi vrouwelichaam.
En zij vertelde me dat ze me ook lief vond, maar dat ze de volgende dag weer terug moest naar Barcelona.
Ik stelde haar voor om naar buiten te gaan en een stukje langs het strand te gaan wandelen.
Helaas was degene die haar ophaalde uit de rokerige dancing al binnengekomen en een veel te kort afscheid volgde.
Ik zag hoe mijn Helena met een lange grijsharige man uit mijn gezichtsveld, maar niet uit mijn gedachten verdween.
Nog jaren heb ik gezocht naar die Helena, maar helaas nooit gevonden.
Wel heb ik andere psychologiestudentes ontmoet, waarbij me vaak het vreemde gevoel bekroop dat die gesprekken meer in het kader stonden als een soort van practicum, dan het soft erotische contact dat ik ambieerde.
Wijsheid en verliefdheid zijn twee belangrijke grootheden in het leven van de mens, maar een gelijktijdig samenzijn is niet de gelukkigste optie.
Achteraf had ik mijn Helena in Griekenland moeten ontmoeten en had ik haar meteen moeten schaken voordat die vader de dancing binnen kwam.
Misschien is het maar goed dat het zo is afgelopen, want mijn huidige liefdesgeluk laat weinig te wensen over.

J.J.v.Verre 1971.