Passie.

                                         

Mijn passie was pas ontwaakt toen de strijd was gestreden. Krijgers met lange messen en beschilderde  gelaten hadden mijn hart ingenomen en de afwachtende onzekerheid ontwapend en overgebleven verlangens  gevangen genomen. Er zou nu een periode aanbreken van onderdrukking en liefdeloosheid. Een volledige overgave was na een kort wapengekletter afgedwongen. Grote  posters en foto’s van jouw beeltenis werden van de muren gerukt of met donkere verf beklad. Jouw naam werd verwijderd uit de herinneringen en de gedachten aan de fysieke materie van jouw lichaam werd verbannen naar de illusie van een melaatsen kolonie. De resten van jouw parfum werden vermengd met de stank van vernietiging, brand en haat. Het vuur was weer snel gedoofd door de spuitende slangen met het vochtige verlangen van de overwinnaars. Zij die op jacht gingen naar nieuwe vrouwen die onderworpen konden worden aan de grillen van  eenzame soldaten. De geschiedenis zal zich dan kunnen herhalen,  waarbij de overwinnaars de overwonnenen inhalen en de toekomst  niet meer weet wie in het verleden moest worden overwonnen. 

Ik was nu bevrijd van de angst dat mijn verwarde  leven zou kunnen sterven in onbeantwoorde liefde, zou kunnen verdrinken in de tranen  van mijn verbroken relatie. Ik dacht nog eens na over haar  afscheidswoorden die verwijtend waren gericht op mijn tekort schietende aandacht voor haar steeds  veranderde haar en uiterlijk en mijn gebrek aan echte, vurige  passie. Deze passie die was vervlogen in de dagelijkse sleur van het gewone, het vertrouwde en bekende.  Haar begeerte was het noodlot waarmee ik lange tijd had geworsteld en die mij plotseling had verkracht in mijn vermeende liefdespracht. 

Ik liep verdwaald rond over de stille pleinen en verlaten straten van mijn gebroken hart. De soldaten waren teruggekeerd naar hun eigen dimensies en de restanten van de overwonnen verliefdheid doemden weg in de goot van vergetelheid. Werktuigelijk schopte ik tegen een steentje dat bij het vooruit glijden steeds groter en groter werd. Als een kettingreactie van groeiende stenen raakte ik beklemd in die uitdijende massa en het stenen tijdperk was teruggekomen in mijn verlaten toekomst. Mijn passie was verloren  in het naakte bestaan, mijn gebroken hart was gestenigd door pijn en smart. Maar ik zou opnieuw opzoek kunnen gaan naar het eeuwig zingende vuur, tussen het verschroeide geluk en de liefde van het vernieuwde leven. Wachtend op het moment dat de stenen  mijn hart zouden  verlaten. Een vonk van passionele begeerte zou voldoende kunnen zijn om de gevoelens van liefde als bevrijders te onthalen.

    J.J.v.Verre.

Schoonheid.

                                 

De mystiek van schoonheid is niet de schoonheid zelf maar de bewustwording van de beleving ervan. De twinkeling in je ogen weerspiegelde onze liefde  in mijn herinnering en tijd en ruimte waren bijna samengekomen  op het punt van ons afscheid. Nu zou ik je weer gaan ontmoeten veertig jaar na dato. Ik voelde mij onzeker en geremd. Alsof ik het meisje voor het eerst  ging vragen om met me mee uit te gaan en bang was dat ze nee zou zeggen. Het was nog stil op de boulevard en krijsende meeuwen deden me denken aan onze wandelingen over het strand en door de duinen. De lucht was grijs en een harde zeewind blies een zilte kou in mijn gelaat. Onze levens hadden zich als kruisende lijnen gedragen en de divergerende afstand was constant toegenomen. Tot het  moment dat ik een artikel in een tijdschrift las en jouw foto met bekende voornaam en onbekende achternaam mijn aandacht trok. Je woonde nog steeds in Australië, het land waar je na onze studie naar toe bent gegaan om te werken bij artsen zonder grenzen. Dat was al heel vroeg  jouw grote ideaal en ik wist  hoe jij jezelf daar zag functioneren,  door  al onze indringende  gesprekken tijdens  lange wandelingen hier in de buurt. Ik was teleurgesteld toen je vertrok en heb nooit echte moeite gedaan om je adres te achterhalen. Ook jij hebt niets meer van je laten horen, voordat ik via de redactie van het tijdschrift jouw adres had achterhaald. Ik schreef je een brief waarin ik vertelde hoe mijn leven was gelopen en kort daarna kreeg ik een brief terug, waarin je schreef dat je binnenkort naar Nederland zou komen in verband met de ziekte van je broer.

Het was een troosteloze ochtend op een stille boulevard in Scheveningen. Ik voelde me gespannen, was benieuwd naar de ontmoeting, maar ook angstig dat de hernieuwde kennismaking teleur zou stellen. Ik ging langzamer lopen in de richting van het afgesproken punt en probeerde me het gezicht te herinneren, het gezicht met die twinkelende ogen. Ik dacht na over die ogen. Misschien waren ze wel verweerd door het zand, de zon en de stress, misschien zijn de lenzen wel  vervangen door kunststof. Hoe zou ik dan die speciale twinkeling kunnen herkennen? Ik dacht na over vroeger. Wie was ik eigenlijk zelf  toen ik haar leerde kennen?  Weet ik zelf nog wel wie ik was?  Weet ik nog wel hoe ik dacht en wat ik toen eigenlijk wilde?  Ik beschouwde mezelf als een fantoom die over de boulevard wandelde. Een wezen die zich opmaakte om met zichzelf kennis te gaan maken. Kennis maken met degene die je veertig jaar geleden was. Ik raakte verstrikt in mijn eigen gedachten.

Toen hoorde ik een bekende stem mijn naam roepen, versterkt door  de harde zeewind die in mijn richting blies.  Haar gezicht kwam langzaam dichterbij, maar die twinkeling in haar ogen was het mooiste dat er bestond. Ik wist meteen weer wie ik was en waarom ik opzoek was naar haar schoonheid, de beleving waarmee mijn bewustzijn voor eeuwig was verbonden. 

     J.J.v.Verre.

Apekool.

  -------------  Plaatje overgenomen uit: Joep Zander weblog. ---------------http://joepzander.worldpress.com                                        

Nutteloze dingen kocht ik uit verveling. Niets bezielde mij nog. Geen dag was anders dan de vorige dagen en geen dag  zou in de nabije toekomst verschillen met het verleden. De tijd kroop als een slak voorbij en stond vrijwel stil bij de pijnlijkste momenten. Onophoudelijk herrie in mijn hoofd, fluisterende stemmen, gesuis in mijn oren en een kloppend gevoel in mijn slapen. Ook dat eeuwige gestommel van de bovenburen was hinderlijk. De vochtige kilte van mijn woonruimte maakte mij ongezonder nadat ze het gas en de elektriciteit hadden afgesloten. Ik had de laatste jaren geen rekeningen meer betaald. Ze lagen nog allemaal in een uitpuilende brievenbus. Er werd regelmatig bij mij aangebeld, maar ik deed nooit open. Ik ga eenmaal per week naar de supermarkt en koop dan voor de hele week eten voor de poes en mij. En soms koop ik onzinnige dingen uit balorigheid. Zoals een Boeddhabeeld met een gekleurd fonteintje in zijn schoot . Leuk in de winkel, maar kil als je geen stroom thuis hebt. Ik voel me vergeten in deze hectische wereld. Alles wat vroeger leuk en opwindend was heeft zijn bekoring verloren en voelt nu vlak en liefdeloos. Ik ben een mens tussen de anderen, een eenling in de massa , een ongewone bewoner van een vrijwel onbewoonbare  kamer in  niemandsland.

De tijd tikt langzaam weg, weer een dag die niet voorbij wil gaan. Ik luister niet meer naar mijn eigen woorden, ze hebben geen betekenis meer en maken me alleen maar moe.Het klinkt allemaal als dwaze onzin, als bedrieglijke zotternij,  ja als apekool. Er zit apekool in mijn hoofd en zo kan ik niet meer verder. Ik probeer nog een keer  na te denken, maar ik weet niet meer wie ik ben en ook niet meer wie die aap was die net verdween voordat hij verscheen. Ik ga liggen op een zacht kussen en sluit mijn ogen en wacht op niets.

  J.J.v.Verre.

Geld.

Mijn brein zit vol met imaginaire guldens, die mijn fantasie voeden. De weldoener, de wereldreiziger, maar ook de bezitter van een prachtig huis aan de Cote d’Azur. Het huis op 550 meter hoogte  in de heuvels van Cabris met een prachtig  uitzicht op zee. Een  panoramisch vergezicht  van  Cape Ferrat tot  St.Tropez en bij helder weer zijn de contouren van Corsica soms zichtbaar. Een droomhuis met een verwarmd zwembad en een schitterende tuin met enkele terrassen en een klein open  prieeltje met zicht op de Middellandse Zee. Op dit prachtige plekje wil ik gaan  schrijven en laat regelmatig mijn ogen glijden naar de prachtige omgeving en de adembenemende  schoonheid  van deze onwerkelijke werkelijkheid. Dit stukje van Frankrijk werkt zo inspirerend dat een korte vakantie van twee weken misschien al voldoende zou kunnen zijn  om  de sfeer van de omgeving met mijn zintuigen op te snuiven en in mijn geest voor langere tijd vast te leggen. Ik weet dat als ik hier langer zou kunnen blijven de mooiste verhalen uit mijn pen zouden stromen. Ik zou kunnen zwerven  langs de heuvels en  de grillige rotsenkust en grotten willen ontdekken. Ik zou als een vogel willen vliegen in de reine lucht en speuren langs de heuvels en dalen naar de rijkdom der natuur.  In duikende vluchten afdalen naar de blauwgroene  zee en dan het zilte nat van de spetterende golven willen proeven.  Het zachte licht van de vroege ochtend en het verloren gaande licht van de zonsondergang zouden mij dwingen om mij niet te verplaatsen, maar alleen  te kijken naar het steeds veranderende schouwspel.De nachtelijke sterrenhemel met al die lichtjes, ik zou ze willen kennen, de planeten en de sterrenbeelden. Ik zou de andere jaargetijden willen meemaken, de najaarsstormen en het uitlopen van de bomen in het vroege voorjaar. 

Dit stukje paradijs op aarde is alles in de ultieme  grootsheid van de illusoire werkelijkheid en weerspiegelt de  ziel van de oneindigheid, in het allerkleinste en tederst stukje geluk. Het is de plek waar sterven en geboren worden elkaar kruizen in een dialoog met ons denken en het weten zich conformeert aan plaats en tijd in deze te korte eeuwigheid. Het ijle geluid van de zomerse blijheid maakte mijn hoofd lichter en mijn ogen zwaarder. Het bewustzijn verpakt zich in haar slapende gedaante en wacht op een droom.

De prachtige vogelgeluiden worden overstemd door gegil in het zwembad en vrijwel tegelijkertijd  het akelige geluid van een motormaaier. De rust in mijn hoofd is verdwenen en leg mijn pen neer op een nog onbeschreven, wit vel. De vele gedachten die door mijn hoofd  zijn gevlogen hebben mijn vingers niet bewogen en nog geen letter  toevertrouwd aan  de maagdelijkheid van het papier. Ik sta op en loop wat stijf naar mijn kinderen toe die in het zwembad spelen. Het kleine opblaasbadje van Blokker. Ze hebben het grootste plezier in ons Drentse tuintje.Vaarwel Frankrijk. Partir, cést mourir un peu.  Misschien dat ik later ooit zo’n huis voor een weekje kan huren en schriften vol kan schrijven met het  mooiste proza. Aan de fantasie zal het niet liggen, aan het geld misschien wel.

         J.J.v.Verre/1995.

Transformatie.

Nadat ik eerst dit case report omtrent  trans-ras gender identiteit naar een medisch tijdschrift had gestuurd en te horen kreeg dat er geen wetenschappelijke waarde in zat verborgen, ben ik zo vrij geweest om een ander podium te kiezen, zodat dit bijzondere geval aandacht zou krijgen. De geschiedenis speelde  zich recent  af in Utrecht .

De jonge vrouw die ik wil beschrijven, duid ik aan met Miss X, om nare gevolgen voor haar en haar directe omgeving te voorkomen. Miss  X  lijkt een gezonde jonge vrouw van het Kaukasische ras, die opgroeide in een normaal Nederlands  gezin, met twee zusjes en een broertje. Haar moeder rookte niet tijdens de zwangerschap, gebruikte geen medicatie en dronk toen nog sporadisch alcohol en zeker niet in de eerste twaalf weken  na de geslaagde conceptie. Haar geboorte was enigszins gecompliceerd doordat tijdens het touwtje springen  in de baarmoeder de navelstreng om haar halsje was gedraaid en een sectio noodzakelijk was om een vervroegde wurg dood te voorkomen. Haar kleutertijd en jaren als scholier verliepen zonder noemenswaardige incidenten, maar toen de pubertijd begon was ze helemaal idolaat van Michael Jackson. Misschien heeft dit geen betekenis maar toch moet de transformatie drang ergens vandaan zijn gekomen.

Tijdens haar psychologie  studie werd zij eenmaal  ’s avonds laat door een stel donkere jongens lastiggevallen, maar zelf ontkent ze de  relatie  van dit voorval met haar trans ras fantasie. In afwachting van en ter voorbereiding op een opleiding tot klinisch psycholoog was ze korte tijd werkzaam als secretaresse  in een kliniek voor patiënten met psychische stoornissen. Daar begint haar verhaal, wat ik haarzelf wil laten vertellen. Het verhaal waarin een blanke jonge vrouw ontdekt dat ze zit opgesloten in een verkeerd lichaam. Geen transgender seksuele problematiek zoals we die kennen. Geen vrouw die in de baarmoeder  teveel  testosteron prikkels had ontvangen  en zich daardoor ontwikkelde in de richting van een masculiene sekse. Nee, een blanke vrouw die voelde dat ze eigenlijk een negroïde vrouw  uit Suriname is.

Ik kreeg pas vreemde gevoelens van trans-ras verwarring toen ik een maand in de psychiatrische kliniek werkte. Ik raakte bevriend met een therapeute  uit Suriname, die veel indruk op mij maakte door haar hele wezen als vrouw,therapeute  en vriendin. We praatten en lachten over dezelfde dingen en ook  op het spirituele vlak bestond er een speciale click. Ik begon te dromen over dikke lippen en een ebbenhouten kleur van mijn gelaat , armen, borsten, buik en benen. Mijn handen bleven in mijn fantasie blank, evenals mijn voeten. Een volledige transformatie kon ik waarschijnlijk niet aan. Ik begon te lezen over donkere vrouwen die blank wilden worden, maar kon weinig of vrijwel niets vinden omtrent mijn obsessie. Als ik na een week hard werken vrijdagavond thuis kwam, zette ik mijn zwarte pruik op, poetste met zwarte pieten crème mijn  gezicht, armen en borsten en trok een rode panty aan. Maakte mijn lippen op zodat ze dikker leken en stiftte  mijn lippen in dezelfde kleur rood als mijn kousen. Ik pakte mijn gouden oorringen en deed een gouden ketting om. Een rode blouse met een zwarte rok. Ik keek in de spiegel en voelde mij volmaakt gelukkig. Ik droomde gelukzalig weg in een nieuwe wereld van dansen en feest vieren. Ik voelde me helemaal compleet in mijn nieuwe spiegelbeeld. Ik zette een soul CD op en begon langzaam te dansen. Aan mijn billen partij hoefde gelukkig niets te gebeuren, dat had de natuur me al vooruitlopend meegegeven. Mijn blanke vriend Wim  heeft het net uitgemaakt, maar ik voel me niet geschokt. Ik wil een man die van me houdt zoals ik ben en bij wie ik kan zijn zoals ik wil zijn, niet alleen Trudie, maar ook Kwasiba.

 Ik ben een jonge vrouw van 25 jaar en lig nu op de bank bij een vreemde psychiater, die niets van mij begrijpt. Mijn vader heeft mij gestuurd, want die denkt dat ik me aanstel en gelooft niet dat ik in een verkeerd lichaam zit opgesloten. Ik hoop dat deze sessie niet te lang duurt en snel weer naar huis kan om mijn geliefde transformatie weer te ondergaan en me weer helemaal  Kwasiba te voelen.

J.J.v.Verre.

Strijd.

Het zou een uitputtende , duale strijd worden tussen zwart en wit. De wolken die de zon verbleekten en het licht afdekte met zijn watten vacht loste de schaduwen op en maakte het lichte donkerder van kleur. Zowel zwart als wit hielden de adem in en beraadde zich op de te kiezen strategie. Het zwart wachtte op de nacht en het wit wachtte op het licht. De helpers van zwart droegen een donkere zonnebril, de vertegenwoordigers van wit waren verkleed als vanille ijsco’s. Het wit was angstig voor de zon en blij met het licht, de zonnebrillen voelden zich thuis in de zon, maar waren bang voor het licht. De zon kwam weer langzaam terug door het witte wolkendek. De schaduwen namen hun vertrouwde plekken in en de ijsco’s vermeden de smeltende warmte. De zonnebrillen lachten en beschimpten de ijsco’s van laf gedrag. Zwart was aan de winnende hand nog voor de nacht was gevallen. De ijsco’s kwamen onder een grote parasol bij elkaar en waren enigszins aangeslagen. Het wit zon op wraak, maar kon niets beginnen tegen de zelfingenomen zwarte zonnebrillen. Wit zou moeten toeslaan in de nacht als zwart het licht niet verwachtte. Een witte spion meldde dat zwart nooit zijn bril droeg als het pikkedonker was. Wel als hij was te vinden op straat in het schijnsel van de stad en met name in winkels en op feestjes. Het schaakspel was begonnen, de stukken stonden opgesteld en wit mocht openen. Maar wit had nog geen goed plan om zwart definitief van het bord te vegen. De witte stukken dachten nog diep na waar en wanneer ze zouden toeslaan. Wit dacht dat zwart zich oppermachtig voelde en nog niets in de gaten had van deze geheime bijeenkomst. Wit voelde dat het beter voor de wereld zou zijn als het goede overwon en het duistere zwart voor altijd geëlimineerd zou worden. Zwart hield wel van een uitdaging en riep weleens dat ze het vuur zouden gaan gebruiken om die witte bangeriken te laten smelten. Maar het grote vuur was moeilijk in toom te houden en kon ook schade gaan aanrichten aan het zwarte zelf.


De komende nacht zou wit een strijdplan ten uitvoer brengen dat misschien wel een Apocalyps genoemd mocht worden. Er werd afgesproken dat alle ijsco’s die avond vroeg naar hun diepvrieskist terug gingen en rond middernacht kil en gehard zouden opstaan. Het uur nul was aangebroken en de witte ijsco’s met hun glinsterende ijskristallen kwamen nu stiekem bij elkaar. Een driemanschap van wijze, oudere ijsco’s legde het plan nogmaals uit en verzekerde de aanwezigen dat het beslist niet mocht mislukken. De zwarte koning moest worden verslagen. Spionnen, verkleed met zwarte zonnebrillen op zouden de verblijfplaatsen van zwart binnengaan en de brillen wegnemen. Korte tijd later zou de grote verlichtingscomputer worden opgestart, zodat alle denkbare verlichting in werking kon worden gezet. Tevens werd het grote laserkanon aangezet en gericht op de zwarte verblijfplaatsen. Een kleinigheid met grote gevolgen waar wit onvoldoende rekening mee had gehouden, was het feit dat de nacht helder was en de maan in zijn volheid scheen. Daardoor hadden vele zwarten hun bril nog niet afgedaan op het moment dat de witte spionnen hun verblijfplaatsen binnen traden. Het lichtbombardement brak in al zijn hevigheid los en vele zwarten werden direct uitgeschakeld. De witten kregen een overwinnaars gevoel en verhoogden de laser power . Vele witten hadden de gestolen brillen opgezet en waren voor hun eigen groep moeilijk herkenbaar. De hoge energie laser veroorzaakte branden, waardoor steeds meer witten in smelt gevaar kwamen. De branden breidden zich uit en het vuur verplaatste zich naar de witte onderkomens. Witten en zwarten begonnen gezamenlijk te blussen. Witten hielpen ook verbrande zwarten en zwarten hielpen bedreigde witten. Ze hadden nu een gemeenschappelijke vijand, het verzengende vuur. Ook voor de schuldvraag was geen tijd of ruimte. Het was een gezamenlijke strijd tegen het verderf en voor het voortbestaan. Zonnebrillen werden door wit teruggegeven en met het smeltende ijs werden de brandslachtoffers van zwart en wit behandeld.

Als zwart wat meer van wit had geweten en wit zwart meer begrip had toegemeten, dan waren wit en zwart nooit in strijd verward. Dan waren wit en zwart in oorsprong niet apart. Zij die het bordspel beleven in hart en ziel, weten dat de winnaar of verliezer niet de macht krijgt, maar deelgenoot is van de tijdelijke uitkomst van het spel. Het leven moet geen strijd zijn, maar het beleven van het spel waarin we elkaar moeten helpen om winnaars en verliezers te zijn.

J.J.v.Verre.

Afscheid.

De muziek maakte mij emotioneel. Het crematiecentrum had zeker niet bezuinigd op de geluidsinstallatie. Ik ging zitten op de derde rij van voren. De eerste rij was voor de familie gereserveerd. Ik had heel mijn bewuste leven op die eerste rij willen zitten, maar nu was ik blij dat er een ruime afstand bestond. Ik staarde naar de kist, naar de bloemstukken en de grote, brandende kaarsen die aan weerszijden van de doodskist als lichtgevende wachters waren opgesteld. Mijn ogen werden enigszins vochtig,maar ik wilde per se niet gaan huilen. Waarom zou ik huilen bij de afscheidsdienst van mijn vader die ik nooit had ontmoet en ook geen vader voor mij was geweest. De reden dat ik was gekomen was niet om afscheid te nemen van de man die mij had verwekt, maar om te zien hoe mijn broers en zusters er uitzagen. Ik dacht terug aan het gesprek met mijn overleden moeder die mij kort voor haar sterven over mijn natuurlijke vader had verteld. Ik voelde de eenzaamheid in me opkomen welke mijn lieve mamma al die jaren had gedragen. Het gevoel om verstoten te zijn, weggejaagd en liefdeloos behandeld door de vader van je enige zoon. Mijn moeder had zich uit de naad gewerkt om mij een goede opleiding te geven. Helaas had ze mijn recente promotie tot adjunct-directeur niet meer mogen meemaken.


De familieleden kwamen binnen en namen op de eerste rij plaats. Opnieuw hele ontroerende muziek en weer de strijd tegen de niet welkome tranen. De eerste spreker was een broer van de overledene, dus eigenlijk een oom van mij. Hij vertelde over het ouderlijk gezin, mijn opa en oma en over andere tantes welke voor mij allen onbekend waren. De levensloop van mijn overleden vader werd geschetst en bijzondere hoogtepunten uit zijn leven werden gememoreerd. Het trouwen met die andere vrouw en de geboorte van mijn broer en twee zusjes. Een tweede spreker was een goede vriend en de derde spreker was een oud collega van zijn kantoor. Toen werd zijn oudste zoon als spreker aangekondigd en een lange, blonde man, enkele jaren jonger dan ik betrad het spreekgestoelte. Hij nam eerst een slok water en vertelde over zijn fantastische vader die ook zijn beste vriend was geweest. Na deze afscheidsspeech van mijn jongere broer, die in gebaren op mij leek, kwam er weer muziek uit de speakers. Toen het cello nummer van Bach bijna was afgelopen stond ik op en liep met een foto in mijn hand naar de kist toe. Ik plaatste de foto van mijn moeder midden op de kist gesteund door een bloemstuk. Ik hoorde geroezemoes in de volle zaal. Ik draaide me om en keek de treurende zaal in. Mijn broer die net had gesproken kwam op mij af en vroeg: Waarom doet u dat? Ik antwoordde hem luid: Ik ben zijn oudste zoon en mijn moeder heeft nooit afscheid kunnen nemen. Daarna liep ik snel de zaal uit, terwijl de muziek weer begon te spelen. Het condoleren achterwege latend . Helaas kon ik mijn familieleden nu niet meer ontmoeten, zoals tevoren was beraamd en ook de koffie met een plakje cake moest ik mij nu ontzeggen . Misschien zullen ze met mij contact opnemen. Ik had mijn naam en adres met telefoonnummer in het condoleanceregister vermeld.

Dit afscheid was meer dan afscheid nemen alleen, het was het einde van een verkeerd begin. Misschien het begin van een weg naar een vernieuwd, rijker leven. Maar misschien ook iets waar niemand op zat te wachten. Maar het verdriet over het verlies van mijn moeder was te groot om dit alleen te dragen. Afscheid doet pijn, zoals het hele leven pijn kan doen als het anders verloopt dan je zou willen. Nu komt er verlichting van die pijn met al die grimmige gedachten in mijn hoofd, na het wegrijden uit het crematorium. Afscheid is een beetje sterven, maar misschien ook een beetje opnieuw geboren worden in een veranderd leven.

J.J.v.Verre.