Vaarwel hoop.

Hoop is de vernietiger van het nu. Deze verleidt de onvolmaakte mens om te denken dat de toekomst een andere versie van het zelf mogelijk maakt. Deze hypothetische gedachte geeft de denker de gelegenheid om vooruit te leven en afstand te nemen van het onvolmaakte gevoel van zelfkennis, dat wordt geprojecteerd in een vernieuwde toekomst.
Deze hoop is ongegrond en beleeft het leven in een onwerkelijke dimensie. Het stuurt de gedachte naar een mistige wereld van dualistische grootheden. Het verkrampt de liefde door voorwaarden. Het schept de oorlog door rechtvaardigheid. Het vervuilt het zuivere leven door onwetendheid. Het verbloemt de schoonheid door duisternis en vergeet het leven door de voortrazende gedachte aan een betere wereld. Het lijden en de angst die de mensheid overdekt als een duistere deken moet worden weggetrokken.

We moeten de hoop laten varen op de deinende baren van de machtige oceaan. Hoop en angst komen voort uit een gevoel van onvolmaaktheid. Het onvermogen om te kunnen voldoen aan de eisen van het dwingende ego, die het zijn wil vervormen naar een idealistische grootheid. Die de angst voor mislukking aanwakkert en de hoop op slagen stimuleert.

Laat varen die handel en blijf wie je bent, maar blijf in het nu en probeer jezelf te zijn, in de beste versie van degene die je bent en niet wie je was voordat je deze beschouwing las.


J.J.v.Verre/2002.

Waterdruppel

Gesang der Geister über den Wassern


Des Menschen Seele
Gleicht dem Wasser:
Vom Himmel kommt es,
Zum Himmel steigt es,
Und wieder nieder
Zur Erde muss es,
Ewig wechselnd.

Strömt von der hohen,
Steilen Felswand
Der reine Strahl,
Dann sträubt er lieblich
In Wolkenwellen
Zum glatten Fels,
Und leicht empfangen
Wallt er verschleiernd,
Leisrauschend
Zur Tiefe nieder.

Ragen Klippen
Dem Sturtz entgegen,
Schäumt er unmutig
Stufenweise
Zum Abgrund.

Im flachten Bette
Schleicht er das Wiesental hin,
Und in dem glatten See
Weiden ihr Antlitz
Alle Gestirne.

Wind ist der Welle
Lieblicher Buhler;
Wind mischt von Grund aus
Schäumende Wogen.

Seele des Menschen,
Wie gleichst du dem Wasser!
Schicksal des Menschen,
Wie gleichst zu dem Wind!


Johann Wolfgang von Goethe.



Uit: "De Waterdruppel" Spirituele Filosofie 2 juli 2007.

Wat heeft de spirituele filosofie te melden over een druppel water?Een druppel water,bekend van de regen, een lekkende kraan,een traan,en een druppel aan de neuspunt,een veelheid van verschijningsvormen.Een druppel water,een kleine hoeveelheid water die bolvormig is, wanneer deze ergens ligt of vrij valt.Die bolvormig is met een staart(druppelvorming) op het moment van loslaten.Een druppel water bestaat uit 10^20 moleculen water.Een molecuul puur water bestaat uit 2 waterstofatomen en 1 zuurstofatoom. Met als structuurformule H2O.Twee H-atomen die met een tophoek van altijd 104,5 graden zijn verbonden met een zuurstofatoom.De afstand tussen de atomen bedraagt altijd 0,095718 nanometer (=10^-9 meter).In de ijsfase bedraagt de eerder genoemde tophoek 109,5 graden.Volgens observationele studies vormen watermoleculen snel wisselende hexa-pentagonale structuren.(uit:Waterexpert).Water leeft ook zonder enig levend organisme.De verhouding 2 waterstofatomen op 1 zuurstofatoom gaat alleen op bij een ph van 7.Is het aantal H+ ionen groter dan het aantal OH- ionen,dan noemt men het water zuur.Wanneer het aantal H+ ionen kleiner is dan het aantal OH- ionen wordt het water basisch genoemd.Water staat voor leven,het is noodzakelijk voor al het leven op aarde. Het is een van de elementen waarop oude geneeswijzen zijn gebaseerd.Het staat ook symbolisch voor zuiverheid en puurheid.Zuiver water staat voor natuur.De waterdruppel is klein maar volmaakt in zijn vorm.In de natuur vinden we de regendruppel op bladeren,bloemen en op spinnenwebben in de vorm van dauw.Als we een foto bekijken van een roos met en zonder waterdruppels erop,dan zien we een roos met druppels als een frisse, levende en pure roos.
De frisheid van het leven is geassocieerd met water en m.n. waterdruppels.Hoe klein die druppels ook zijn,ze vormen een oceaan in verbondenheid.Het water volgt een kringloop, evenals de kosmische cycli en het leven en dood op aarde.Als de zon het water in de oceanen verwarmd, dan zal de bovenste laag verdampen.
De waterdamp stijgt op tot hoog in de lucht.Er is ongeveer 430 000 vierkante km verdampt water in de lucht. Daarboven is de temperatuur veel lager,de waterdamp condenseert.Het verandert in hele kleine waterdruppeltjes die direct weer veranderen in ijs. Omdat de waterdruppels zo klein zijn zweven ze in de lucht.Op grote afstand zie je ze als wolken.De wolken worden door de wind verplaatst.Als een wolk te zwaar wordt,vallen er ijsdruppels naar beneden en smelten onderweg tot regendruppels.Ongeveer 90% valt terug in de oceanen en 10% van de neerslag valt terug op aarde.Men heeft berekend dat één watermolecuul er 38 000 jaar over zou doen om een totale kringloop te doorlopen:vanuit de oceaan,via de atmosfeer en via het grondwater weer terug naar de oceaan.Een watermolecuul zou in 1000 jaar een reis door alle oceanen van de wereld kunnen maken.(uit:water kringloop).Als een vallende druppel het wateroppervlak raakt, vindt een complex proces plaats.Door de uitwisseling van energie tussen de kleine druppel en het grote wateroppervlak worden ingewikkelde vormen en trillingen veroorzaakt.Zo kan een douche een verfrissend en heilzaam effect hebben op het menselijk lichaam.Andere vormen van watertherapie kunnen het lichaam stimuleren om energie vrij te maken,om het zelfgenezend vermogen aan te spreken.Verder kan de kleine waterdruppel toveren met licht,door zich als prisma te gedragen en ons alle kleuren van de regenboog te laten zien.Wanneer de zon een watergordijn beschijnt zien we één van de karakteristieke natuurverschijnselen.Als een waterdruppel valt in een plas water geeft dit een plons.Nadat deze druppel is opgenomen in het grotere geheel,verspreiden de rimpelingen zich als volmaakte cirkels over het verder zo vlakke wateroppervlak,om pas na vele meters verder langzaam uit te doven of totdat de golfjes in het water botsen tegen de terugkerende golfbeweging.Als een waterdruppel valt in een luchtledige ruimte kan deze niet plonsen op een plat oppervlak.Dit plonsen wordt door lucht veroorzaakt en niet door het water zelf.Als we in een experimentele toestand de luchtdruk kunnen laten variëren van 1 bar tot 10 millibar,dan zien we dat de plons volledig verdwijnt bij een luchtdruk van 0,2 millibar.Dit betekent dat waterdruppels op de maan nooit uit elkaar kunnen spatten.Omtrent de energetische processen,welke zich in water afspelen zijn enkele opmerkelijke feiten vermeldenswaardig.Waterdeeltjes hebben zoals de meeste moleculen,atomen en elementaire deeltjes (quarks) een vorm van bewustzijn.Deze vorm van bewustzijn kan zich evenals bij levende organismen verdichten en kan het collectieve bewustzijn toenemen.Door bijvoorbeeld water te koken en daarna weer af te koelen vindt een leerproces plaats,waardoor een kookproces na enkele malen afkoelen anders verloopt dan de eerste keer.Het is bekend van elementaire deeltjes welke langere tijd verbonden zijn geweest,zich paarsgewijs blijven gedragen,ook al is hun onderlinge afstand tot 1,5 km vergroot.
Water is een bijzondere vloeistof.Het kan veel gastmoleculen herbergen,warmte vasthouden en daardoor de temperatuur van zijn omgeving sterk beïnvloeden.
Water, zuiver water is belangrijk voor onze gezondheid.Wat gebeurt er nu eigenlijk in zuiver water,dat we afsluiten van het licht en lucht en wat we diep onder de grond bewaren?Waarom is die vraag belangrijk? Omdat als er iets gebeurt in de vorm van verval van waterstof atomen,we iets kunnen zeggen omtrent het ontstaan van alle materie in onze kosmos. Grote kubieke tanks die onder de grond experimenteel worden geobserveerd met hypermoderne foto- en energie detectoren en het verval van protonen en neutronen kunnen vaststellen.In de tank is het exacte aantal watermoleculen bekend.Deze gegevens zullen ons binnenkort belangrijke informatie verschaffen omtrent het mogelijke ontstaan van de eerste deeltjes en antideeltjes welke na de oerknal zijn gevormd.Water blijft ook wetenschappelijk gezien een bijzondere vloeistof.
Een waterdruppel is net als een mens,vluchtig en nietig op aarde,doch machtig en onsterfelijk in verbondenheid.

J.J.v.Verre.

Dr. Bean.

Het leven als dokter kent zoals elk leven mooie en minder schone momenten.De mooie ogenblikken geven je een goed gevoel en de nare en vermoeiende momenten probeer je weer snel te vergeten.Uiteindelijk blijven dan alleengoede herinneringen over.Binnen de herinnerde gebeurtenissen is er een die mij regelmatig confronteert met mijn lichte onhandigheid.De volgende voorvallen hebben mij de bijnaam dr.Beanopgeleverd.Het was een druk spreekuur met veel telefoon gesprekken tussendoor.Huisartsen en patiënten die belden om informatie of uitslag van recent onderzoek.Tijdens het lichamelijk onderzoek in de aangrenzende kamer moest ik enkele malen terug lopen naar de spreekkamer om de telefoon te beantwoorden.Toen tijdens het uitgelopen onderzoek opnieuw de telefoon ging,plantte ik de kelk van mijn stethoscoop op de borst van de patiënt op de onderzoeksbank,deed de dopjes van de stethoscoop in mijn oren en riep:“met v.Verre".De verbouwereerde patiënt vroeg me:wat zegt u?Ja,mijn excuses ik meende de telefoon aan te nemen.Een tweede voorval wat mijn kinderen regelmatig in gezelschap vertellen is de tweede telefoon misser. Het deed zich voor in Amsterdam.Ik bezocht daar een symposium en Mieke,mijn vrouw ging voor de gezelligheid mee om te winkelen.Na afloop zou ik haar op de mobiele telefoon bellen en zouden we afspreken waar elkaar te ontmoeten.Rond vijf uur toen ik het IJtoren gebouw uitliep richting centraal station en haar wilde bellen,bleek dat ik de afstandsbediening van de televisie in mijn zak had gestoken i.p.v.de mobiele telefoon.Op intuïtief gevoel liep ik in richting van de Bijenkorf.Ik liep een café naast het grootwarenhuis binnen en daar zat mijn geliefde omringt doorvele plastic tasjes van boek- en kledingwinkels.
Toen we later met de trein naar Emmen terugreden bespraken we de nodige scenario’s hoe je elkaar zou kunnen terugvinden indien je geen vast punt had afgesproken en of mobiele telefoons niet zouden functioneren.

J.J.v.Verre.

Mijn rode brandweerauto.

Ik weet niet exact meer hoe oud ik werd,vier of vijf jaar toen ik het mooiste cadeau uit mijn jeugd kreeg,een rode brandweerauto.Die ochtend op drie oktober zal ik nooit vergeten evenals die mooie auto. Een week tevoren was ik met mijn moeder naar het speelgoed paradijs in Hilversum geweest en had hem zien staan in de etalage.Het was met name de overweldigende kleur rood die mijn hoofd deed duizelen en ik wist meteen dat er maar een verjaardagscadeau bestond en dat was die rode glimmende wagen.Een betoverend mooie auto met brandweermannen die eruit genomen konden worden,met ladders die er afgehaald konden worden en slangen die je kon afrollen.Het mooiste was de sirene op het dak die in werking kwam als je met de auto ging rijden. Mijn moeder zei tegen mij: Jan Jaap die auto kost veel te veel centjes,ik denk dat je iets anders voor je verjaardag moet bedenken. Maar ik wilde niets anders en ik kon die prachtige wagen niet uit mijn hoofd zetten.

Toen ik op mijn geboortedag het grote pak zag wist ik meteen wat erin zat en werd meteen ietwat nerveus blij,want hoe hadden mijn ouders dat dure ding kunnen betalen? Wat een schitterend cadeau.Vol trots toonde ik mijn auto aan vriendjes en ooms en tantes die op bezoek kwamen.De volgende dag kon ik er pas echt mee spelen en dat deed ik met veel kinderlijke fantasie. Ik reed met mijn sirene op het dak van de ene naar de andere brand. Een week later kwam er een echte ladderwagen bij onze buren langs om hun poes uit de boom te halen Ik liep met mijn rode wagen naar buiten en liet hem aan de echte brandweermannen zien. Ze vonden mijn auto heel mooi. Ik had de ladders van het dak gehaald maar helaas te weinig lengte om in het echt mee te helpen.De zwart geklede mannen stonden te lachen en wezen naar mijn ladder en daarna in de richting van de boom,waar de poes luid zat te mekkeren.Hun ladders werden uitgeschoven en de poes werd bevrijd.Daarna reed de brandweerwagen weer weg. Ik wist het toen zeker,ik wilde later brandweerman worden.De auto kreeg een ere plaats op mijn slaapkamer en elke avond voor ik ging slapen bracht ik de auto in zijn oorspronkelijke staat terug zoals die uit de verpakking op mijn verjaardag was gekomen en de brandweer mannen legde ik naast mijn lievelingsbeer in een zelfgemaakt bedje. Deze periode uit mijn jeugd ervaar ik nog steeds als iets bijzonders.Het valt dan ook best te begrijpen dat er in mijn leven veel veranderde na het volgende noodlottige gebeuren.Ik mocht zaterdagnacht bij mijn oma en opa logeren,want mijn ouders gingen naar een feest voor grote mensen.Ik had mijn grote speeltje klaar gezet om mee te nemen ,evenals mijn beer,kleurpotloden en een pakje vouwblaadjes. Mijn vader bracht me met de auto en toen ik bij mijn grootouders aankwam,was de rode auto vergeten.Omdat ik maar een nachtje bleef slapen vond ik dat geen ramp,maar toen ik de volgende dag weer thuis kwam en naar mijn slaapkamer liep stond er geen rode brandweerauto meer.Ook niet in mijn speelhoek in de kamer en ook niet in de garage. Ik raakte in paniek en begon te huilen. Mijn moeder probeerde mij te troosten en mijn vader ging overal zoeken. Maar mijn auto bleef weg en ik weet na al die jaren niet waar hij is gebleven. Mijn lieve ouders wilde wel een nieuwe voor mij kopen,maar ik wilde geen nieuwe,maar mijn oude terug.Na die tijd verminderde mijn droeve gevoel voor het verlies van mijn auto geleidelijk. Maar elke keer als ik een sirene hoorde of een rode brandweerauto zag,kwam de pijn van het verlies weer even terug.

Nu woon ik vlakbij een brandweerkazerne en hoor regelmatig de sirenes loeien,maar denk niet meer terug aan vroeger.Wel denk ik nog eens aan wat er gebeurd moet zijn,nu zo’n lange tijd geleden.Misschien heb ik hem buiten laten staan en is ie door een ander meegenomen of misschien op het autodak neergezet en er van afgevallen óf is hij toen misschien gedematerialiseerd en ontmoet ik hem weer als ikzelf afscheid van mijn lichaam moet nemen.Ik zal hem altijd herkennen,ook al is het wagenpark nog zo groot.

J.J.v.Verre/1982.

Branding.

Zonnestralen besprenkelden mijn natte gezicht nadat de golven krachtig tegen mijn lichaam beukten. Als standbeeld in de branding bleef ik staan, mijn armen horizontaal gestrekt als een kruis in het water. Mijn aangezicht gericht op de grote verwarmer die onbewolkt zijn kracht toonde. Ik sloot mijn ogen en proefde de tintelende sensatie van het zilte nat.

Een ogenblik van stilte in de luidheid van het aanrollende water. Het gevoel van leven, rijkdom, vakantie en gezondheid tilde mijn voeten omhoog en bracht mijn hoofd dichter bij het warme gevoel van natuurlijke liefde. Een rode gloed overspoelde mijn netvlies. Het weten van die zaken die belangrijk zijn, maar verstopt blijven in de droom van onze werkelijkheid.

De levensloop van water is de cyclische metafoor van het menselijk leven. De reinheid van een waterdruppel die zweeft in de machtige oceaan en door de zon wordt opgetild en door de wind weggeblazen in onbekende richting. Het water volgt de menselijke geest en de zandkorreltjes vormen de materie die het lichaam moet verleiden om aards te leven. De wind is de stroom van gedachten die de mens in beweging brengt en het nu in het tijdloze plaatst. Een terug trekkende onderstroom zuigt het zand onder mijn voeten weg en doet me denken aan de weergaloze honger die de zee heeft en zijn verzwelgende dorst.

Slachtoffers die niet konden zwemmen, schipbreuk leden of werden overspoeld door de agressieve kracht van het wassende water. De watersnood die was ontstaan doordat dijken doorbraken en het oprukkende leger van watermoleculen de landerijen overspoelde en de huizen onder water zette. De beelden van zo’n ramp toonden mensen op hun daken en dood drijvend vee tussen bootjes die hulp kwamen bieden.

De macht en kracht van de zee speelde met mijn geest en lichaam. Ik opende mijn ogen en zag een hoge golf aankomen. Deze golf moest mij naar het strand terugbrengen. Ik ging op mijn buik in het water liggen en zwom zo snel mogelijk in de richting van het strand om de almaar groeiende water rimpel voor te blijven. Het voelde als een strijd op leven en dood om niet te worden meegenomen. Maar ik werd ingehaald en met grote snelheid dreef ik mee. Ik voelde me zweven door het water als een dolfijn en voelde me een met de oceaan. Een met de zee van waterdeeltjes, een met de vissen en andere waterdieren. Mijn lichaam voelde als een speedboot, gekleurde lichtflitsen van verstrooide straling deden me denken aan een popconcert in de branding.

Een gevoel van ultieme vakantie bevolkte mijn hoofd. Water, strand en zon wat wil je nog meer? Kort na deze gelukkige gedachte werd ik hardhandig op het strand van Biarritz gesmeten. Ik had gesurft zonder plank en was even een stukje oceaan geweest.

J.J.v.Verre/juli 2007.

Station.

Persoonlijke eenzaamheid is sterker dan de fantasierijke gedachtewereld van je brein, als de trein het station vergeet. Wachtende mensen die afwisselend op een van hun beide benen steunen en zodoende langzaam lopend stil blijven staan. Werktuigelijk de krant van de ene naar de andere zijde van de voorpagina draaiend zonder te weten wat de kop van de krant exact vermeldt. Kuchend op het kille sombere perron.
De gastarbeiders die leunend op hun bezems emmers met water verslepen.
De ptt-mensen die de laatste buslichting gesorteerd hebben en met hun verradelijk sluipende electrische karretjes het perron onveilig maken.
Vrijende mensen voor wie de vertraagde trein een uitstel van afscheid betekent.
En ik die verveeld een steentje tussen de rails schop, ik loop langs de donkere boekenstalletjes en kijk naar de titels die in het duister verscholen liggen. Ik zocht naar een naam tussen de “eenzame nacht” en de “liefdesmachine”, maar vond alleen een herinnering aan haar, door te luisteren naar de erotische conversatie die de boeken met elkaar voerden.
Ik dacht na over wat ze elkaar vertelden maar voelde tegelijkertijd dat het kennen van de taal der liefde niets met techniek te maken heeft.
Het kennen van de vele technieken rond sexuele bevrediging kan het dromen over verliefdheid verhinderen.
Veel verliefde mensen zijn hierdoor afhankelijker van wat de boeken over de liefde zeggen dan van hun eigen intuïtief liefhebben.
Ik sloot mijn ogen om niet meer te kunnen horen wat de titels vertelden. Toen hoorde ik de trein aankomen en liep met knipperende ogen in de richting van de wachtende mede instappers.
Met toenemende verbazing staarde ik om me heen, bemerkte dat mijn medereizigers waren verdwenen en dat de trein de verkeerde richting op reed.
Ja, de fantasierijke gedachtewereld van je brein is toch sterker dan de persoonlijke eenzaamheid, als je de trein en het station vergeet.

J.J.v.Verre/1969

Stalingrad

Het einde overviel het begin van de terugtocht door de snerpende koude en de verwaaide sneeuw.Het zicht werd belemmerd door de mist en de koude jagende wind die de ogen geselde en het uitgeputte,hongerige lichaam nog verder ondermijnde.De oorlog was begonnen met een sterke,trotse leider die ons voorspoed beloofde.Op weg naar Rusland voelde iedere soldaat zich superieur en wilden die rode bende voorgoed oprollen.We zouden de bevolking bevrijden van de communistische overheersing.Het Groot Duitse rijk zou worden uitgebreid tot aan de Wolga.De verovering van Stalingrad was voor Hitler om meerdere redenen van groot belang.Het was een belangrijke industrie stad aan de oevers van de Wolga,waar veel oorlogsmateriaal werd vervaardigd.Het was tevens een belangrijke plaats op de transportroute tussen de Kaspische Zee en St.Petersburg.Als het de Duitsers lukte om deze stad te veroveren,zou de oorlogsproductie aan Sovjet zijde flink stagneren,terwijl de Duitsers gebruik konden maken van nieuwe productie faciliteiten.Tevens zou de inname van Stalingrad de linker flank van de Duitse legers in de Kaukasus afdekken en het Rode Leger ten zuiden van de Wolga afscheiden van de rest van het land.Dit strategische vooruitzicht was in eerste instantie de belangrijkste reden om Stalingrad aan te vallen.Stalin,de gezworen vijand van Hitler had deze stad naar zichzelf genoemd.En misschien heeft dat bij de uiteindelijke beslissing tot inname een doorslaggevende rol gespeeld.Voor beide partijen waren de oorlogstechnische en propagandistische belangen groot.Op 19 augustus 1942 kreeg het 6e leger van de Duitsers de opdracht om Stalingrad aan te vallen.De Duitsers rukten in snel tempo op over de steppe tussen de Don en Wolga.Er werd in dit gebied weinig tegenstand geboden door de Russen.De steppe was kurkdroog,de ondergrond hard,hetgeen in het voordeel van de Duitsers was.Deze konden hierdoor snel oprukken,het 4e pantserleger in noordoostelijke richting en het 6e leger in oostelijke richting.Aan het einde van de middag van 23 augustus waren Duitse speerpunten tot aan de buitenwijken van Stalingrad doorgestoten.Die zelfde dag begon het bombardeerden van de Luftwaffe met 199 bommenwerpers.In totaal werden er 2000 vluchten boven de stad uitgevoerd. Aanvankelijk werden de fabrieken ontzien,maar toen het niet direct meezat werd alles gebombardeerd.De houten huizen aan de westzijde werden met brandbommen vernietigd. Ook de olie opslagplaatsen aan de Wolga werden in brand geschoten.Door de vele enorme brandhaarden breidde een zwarte mist van rook zich boven de stad uit,zodat de zon compleet werd verduisterd.Grote hoeveelheden olie stroomden in de Wolga,hierdoor ontstond een grote vlammenzee en mede door de stroming leek het alsof de Wolga in brand stond.In de eerste week van de bombardementen kwamen 40.000 Sovjet burgers om het leven.De straten in de stad waren opengebroken en talrijke barricades waren opgeworpen om tegenstand te kunnen bieden aan de Duitse legermacht.In de stad werd het Russische luchtafweergeschut bediend door vrouwen en kinderen.Ongeveer 200.000 burgers werden gemobiliseerd om tankgrachten rondom de stad te graven.Stalin verbood dat de inwoners de stad zouden verlaten,omdat hij van mening was dat er beter gevochten zou worden voor een levende stad,dan een ontvolkte,dode stad.De strijd rond de fabrieken waren vaak gevechten van man tegen man.Er ontstond een soort van guerrilla strijd in de straten van Stalingrad,waarbij de Duitse tanks nauwelijks hun voordeel konden uitbuiten door de te kleine ruimten.De verliezen aan Duitse zijde ondermijnden het moreel.Eind september leek een complete Duitse overwinning een kwestie van nog enkele dagen.Op 8 november hield Hitler in München een redevoering waar hij beweerde dat Stalingrad bijna was veroverd.Toen hadden de Duitsers daadwerkelijk 90% van de stad in handen.Op de vroege ochtend van 19 november in dichte mist begon het Russische leger een aanval op het 3e Roemeense leger. De Russen trokken om het Duitse leger heen en begonnen aan een omsingeling,welke op 23 november werd voltooid.In totaal waren twee Duitse legers omsingeld,bestaande uit 21 Duitse divisies en 2 Roemeense.Bij een van de divisies behoorde een Kroatisch regiment.In totaal waren nu 300.000 soldaten omsingeld.Het bleek dat de flanken van het 6e Duitse leger werden gevormd door Roemenen en Italianen.Deze soldaten waren minder goed getraind en droegen een mindere wapenuitrusting.De Russische legertop wist dit en bedacht een strategie hoe het Duitse leger kon worden vernieDit lukte bij lange na niet,omdat veel toestellen uit de lucht werden geschoten en dichte mist het vliegverkeer bemoeilijkte. Een ander Duits leger kreeg de opdracht om de omsingelde Duitsers te bevrijden. Op kerstavond werd het bevrijdingsleger door de Russen aangevallen en teruggedrongen. Achteraf had het bevrijdingsplan alleen kans van slagen gehad,als er gelijktijdig een uitbraak potigd.De keuze die de Duitsers hadden was of de omsingeling te doorbreken of de veroverde stellingen te behouden en wachten op hulp van buitenaf.De laatste keuze werd beïnvloed door het feit dat de stad een betere bescherming zou geven tegen de naderende winter.Het Duitse leger moest nu via de lucht worden bevoorraad.Dagelijks moest er minimaal 500 ton aan voorraad worden ingevlogen.ging was gedaan door het omsingelde leger.Dit was een ernstige fout van Hitler en zijn generale staf. Doordat de Wolga was dichtgevroren konden de Russen hun aanvoer versnellen. Op 10 januari ’s ochtends vroeg werd het Duitse leger gebombardeerd vanuit de lucht en bestookt met kanonnen en mortieren. Op 14 januari werd het vliegveld door de Russen heroverd en konden de Duitse troepen alleen nog worden bevoorraad met parachutes.Voordat het vliegveld viel hadden vele hoge officieren zichzelf nog in veiligheid kunnen brengen door met een vliegtuig het gebied te ontvluchten.Door de ontstane tekorten van voedsel en kleding en de continue beschietingen werden de Duitse soldaten op de proef gesteld,doch bleven tot het einde doorvechten.Van 2- 4 februari capituleerden de Duitse troepen.Het Sovjet leger nam 130.000 man krijgsgevangen.Ongeveer 470.000 Hitler soldaten werden gedood,700.000 Russische manschappen en meer dan 100.000 burgers.De Duitse krijgsgevangenen waren er beroerd aan toe.Ondervoed,slecht schoeisel en onvoldoende warme kleding zorgden voor een hel op aarde.Wie te ziek of te vermoeid was om door te lopen werd zonder pardon neergeschoten of in de vrieskou achtergelaten.Hoe hoger de rang,hoe meer kans op overleving.Van de Duitse soldaten en onderofficieren stierf ruim 95% en van de officieren haalde 45% het einde van de oorlog.In de gevangenkampen was veel te weinig voedsel waardoor daar ook velen stierven.De gevangenen werden over de gehele Sovjet-Unie verspreid. In Stalingrad zelf bleven ook gevangenen om mee te werken aan de wederopbouw. Na de oorlog tussen ’45 en ’55 werden ruim 6.000 gevangenen vrijgelaten.Het duurde tot 1975 alvorens de stad weer was herbouwd.Vanaf 1961 werd de stad Wolgograd genoemd,hoewel veel bewoners graag weer terug willen naar de oude naam.De naam Stalingrad zal altijd verbonden blijven aan de grootste veldslag uit de Europese geschiedenis en is het symbool geworden voor het begin van het einde van Hitler.

Zij liepen,sjokten over de besneeuwde wegen, gegeseld door de adem des winters. De hoop op glorie opgegeven in een uitgeput lichaam dat sterven tegemoet treedt. Ver weg van familie en vrienden in de hel van de oorlog voor het vaderland. Dode kameraden aan weerszijden van de oneindige weg naar nog meer ellende. De Duitse trots verloren in de zwarte toendra nacht.Ik kruip in het lichaam van de nog jonge soldaat. Mijn krachteloze corpus drijft voort op energieloze honger en bevroren dors. Doordat mijn voeten gevoelloos zijn begin ik te zweven over de witte loper bevlekt met rode rozen. Oh,God maak mij het afscheid licht in het brandend uur van verlossing nabij. Mijn Führer is zo ver van mij.

J.J.v.Verre/mei 2007

Literatuur:

-Het geheim van Stalingrad,J.N.Ross.
-Slag om Stalingrad,R.Seth.
-Stalingrad:Het Graf,J.Bauwens,P.Terlouw,H.Ebeling.
-De Rattenoorlog,David L.Robbins.
-De Hel van Stalingrad,Stephen Walsh.
-Slag om Stalingrad,Wikipedia.
-Bericht van de Tweede Wereldoorlog,deel7,A.H.Paape,e.a.