Overpeinzing.

 

Wie is van hout en wie van zilver? Wat is de naam van de kracht die mij doet sterven in mijn bedachte wereld? De verbroedering van leven, van samenzijn,van geluk en liefde. De wind huilt in mijn gehoor en de gedachten aan het einde van mijn zijn versterken mijn weerbaarheid. De trots van ongestoord denken bevrijdt mijn dwalingen en duistere invloeden vanuit het ongeremde wezen van het ik. Het ik dat bijna de overhand heeft gekregen boven mijn goddelijke zijn.
De kruisiging van spijkers en hout ,de liefde van schoonheid in zilver.Ik zal het je vertellen zo lang geleden. De wereld was nog maar een kind zonder raketten of atoombommen.Het smeedde de vertellingen van demonen en angsten aaneen tot een lugubere maskerade van gedroomde nachten. De plaatjes bij de vertellingen stapten uit hun boek en creëerden een nieuwe werkelijkheid los van de bestaande tekst. De fantasierijke gedachten uit ons brein zochten de verborgen angsten en ronselden een leger van negatieve elementen. De waarheid diende zich aan in verwarrende symbolen. Een mens van vlees en bloed dat bij herhaling wonderen kon verrichten en stierf aan het houten kruis,dat later het symbool zou worden voor liefde en mededogen. De kruisridders die het zwaard lieten regeren over de bezetters van het heilige land en door de kracht van het goede,de macht van het kwade wilden verwoesten. Wie is van hout en wie van zilver? De liefde voor de mensheid is de goddelijke vonk die het vuur van verbondenheid kan aanwakkeren en ons deel laat worden van het grotere geheel. Wat beter is voor jou ,is beter voor mij, beter voor hen met ons erbij. Wie wil er dan nog liever van zilver zijn dan van hout? Het conflictueuze brein plaatst ons in het middeleeuwse duister met de boodschap om onze ogen pas te openen als het licht is verdwenen. Het spoortje licht van de waakzaamheid weerspiegelt in de materie en zal opnieuw toeslaan bij een sprankje onzekerheid. Het leven is te gecompliceerd om tot eenvoudige conclusies te komen.
 Het kruis is het symbool voor materieloze rijkdom,voor onvoorwaardelijke liefde,voor geprogrammeerd lijden en verlicht sterven. Het hangt aan de muur en ik kijk ernaar.

J.J.v.Verre/2001.

Wachtkamer.

Ruimte van gedwongen oponthoud. Stoelen in een halve cirkel. Rust en gefluister. Weekbladen uit een stapel getrokken en deels uit een map ontsnapt,verspreid over de als tafels gebruikte, brede stoelleuningen. Ik wil niet wachten maar doorgaan met mijn leven. Waarom zou ik wachten? De tijdschriften liet ik liggen,omdat mijn leesbril in de binnenzak van mijn jas was achtergebleven.
 Ik staarde naar de muur waarop een grote foto van een besneeuwde berg mijn gedachten deed afdwalen. De laatste wintersportvakantie kwam tevoorschijn. Ik stapte mijn herinnering binnen en beleefde de koude,ijle lucht,de druk van mijn muts op mijn hoofd,de reuk van zonnebrandcrème en de typische vermoeidheid in de benen na een afdaling. Mijn hoofd werd slaperig door de gedachten aan alcohol na een hele dag sporten. Het gelukkige gevoel van vakantie maakte mijn hoofd op een plezierige manier leeg. Sleepliften en bobbelpisten liepen door elkaar heen. Mijn skipas fladderde aan een elastiek achter mijn hoofd,mijn zonnebril kleurde sneeuw blauw,maar de rust was opeens opmerkelijk .Ben ik misschien net een gondel ingestapt? “Meneer v.Verre”,klonk een stem van de tandartsassistente door de intercom. Ik had langer willen wachten met opstaan,niet om de tandarts te kunnen ontlopen, maar om mijn gedachten verder te beleven in de foto aan de muur. Ik stond op en wilde de rits van mijn pak naar beneden trekken,maar dat was niet nodig omdat ik geen skipak meer aan had. Ik raakte bijna uit balans,knikte naar de overige wachtende patiënten, die ik nog niet eerder had gezien en stamelde iets van grüß Gott.
Wachten,wachten waarop eigenlijk? We zouden de wachtkamer moeten beleven als spirituele ruimte om tot onszelf te komen. Een plaats voor meditatie bij de dokter,tandarts of in het ziekenhuis. Dan klaagt er niemand meer:”wat heb ik lang moeten wachten”,maar:” ben ik nu al aan de beurt,wat jammer”.

J.J.v.Verre/1991.

Iran

Liefdeloos gebroed van confessionele overheersing. Prachtig land met gewetensvolle, liefde uitstralende, intelligente mensen. Onrust in Teheran. Mijn blik dwaalt over het drukke beeldscherm van het late journaal. Protestbetogingen in de volle straten van de hoofdstad. Zal het de bevolking lukken om zich te bevrijden van de godsdienstige dictatuur?
Het land van de oude wijsheid, van de islamitische revolutie, van de oorlog met Irak. Het land van de Ayatollahs en Sjiieten.
Land van de Ariërs,land van koning Darius, van Persepolis, van Perzen, Meden en Assyriërs.
De bakermat van ons veilig voelende West-Europa.
De tijd zal de wonden helen ook in het politiek verscheurde land, waar de religieuze politie de kleding voorschriften bij vrouwen controleert. Oppositieleider gearresteerd. Nieuwe betogingen kunnen niet worden bevestigd, omdat journalisten niet meer worden toegelaten. De betogers maken opnamen met hun mobieltjes. Onduidelijke beelden,schotenwisseling en wegrennende mensen, leger en politie die proberen om de horden betogers uiteen te drijven.
Het Iranese regime wacht niet op buitenlandse inmenging. De vrijheidswil van het volk rolt als een sneeuwbal door de straten van Teheran. Misschien dat 2010 het einde betekent van de religieuze dictatuur en plaats kan maken voor een democratie met vrije verkiezingen. Religie in vrijheid. Wij zijn allen een stukje van dezelfde scheppende energie en moeten blijven waken dat we niet de ander willen overtuigen van beter weten.
Beter weten of beter zijn, laten we niet vergeten dat we allen dezelfde zijn.

    J.J.v.Verre.

Het graancirkel mysterie

                                                              Graancirkel.

                                                      kunst van verlichte zielen
                                                      in gewas,zand en sneeuw

                                                      hoe mooi schijnt de zon
                                                      op het omgebogen graan
                                                      in het gouden landschap

                                                      je ontstaan is verstopt
                                                      in wonderlijke licht magie

                                                      ik vlieg over je heen
                                                      aanschouw de geometrie
                                                      in zijn prachtige vormen

                                                      ik wacht op een teken
                                                      vanuit jouw schepping

                                                      de geheime boodschap
                                                      in wiskundig denken
                                                      die het mysterie ontsluit.

                                                              j.j.v.verre.





De mysterieuze graancirkels hebben regelmatig het nieuws gehaald,maar er is nog weinig geschreven omtrent de filosofische betekenis van deze fenomenen.
Door de eeuwen heen hebben mensen deze bijzonderheden kunnen aanschouwen en vaak werd het gebeuren verhaald als iets onverklaarbaar.
Ook de wellis nietes discussie omtrent het feit of mensenhanden al of niet als belangrijkste makers van deze cirkels bestempeld kunnen worden.
De laatste jaren is er veel gepubliceerd over energieën welke zo’n patroon in het landschap zouden kunnen genereren.
We kunnen deze energetische manifestaties bewonderen en de kracht ervaren,maar goed begrijpen doen we dit nog niet.
De fascinerende patronen kunnen worden uitgelegd en verklaard als het uitleggen van een droom.Een waarheid die ik niet wil bestrijden maar de essentie ligt misschien op een ander terrein.Als we ons graancirkels voorstellen als geprojecteerde boodschappen uit een andere dimensie dan kunnen we dit vanuit de spirituele filosofie begrijpen als een werkelijkheid binnen ons denken.
Immers de werkelijkheid die wij ervaren als gedachte is multidimensionaal bepaald.
Andersom kunnen de manifestaties die wij waarnemen binnen onze 3-dimensionale wereld,de bron zijn voor ons spirituele denken.
Ik beschouw de ingenieuze patronen in gewasvelden als een reflectie van de spirituele kracht die het veld van energie dat ons allen verbindt,initieert.
We moeten de prachtige patronen in het landschap ervaren,zoals we de gehele natuur kunnen ervaren en tegelijk een worden met die ervaring.
Graancirkels zijn boodschappen die ons cartesiaanse denken moeten bevrijden van het idee dat het zichtbare een fysische werkelijkheid is.
Als we ons bewust zijn van deze getransformeerde werkelijkheid,
dan is het gemakkelijker om het energetische aspect van de fenomenen te kunnen begrijpen.Lichtbollen zijn informatie bevattende energieën die de eenheid van leven coderen en niet gebonden zijn aan vorm, plaats of tijd.
Wij zijn als mensen allemaal een stukje van deze energie,welke ons als schijnbare individuen met elkaar verbindt.
Graancirkels zijn spirituele reflecties van ons collectieve onderbewuste en houden ons een spiegel voor waarin de onderlinge verbondenheid zichtbaar en voelbaar tot bewustzijn kan komen.
Of directe mensenhanden betrokken zijn bij graancirkel manifestaties is in wezen onbelangrijk omdat het draait om de boodschap,welke via verschillende kanalen tot stand kan komen.Graancirkels zullen ons blijven verbazen,met die prachtige geometrische figuren die ons doen denken aan de Platonische geometrie van kristal rasters. Deze kristal vormen komen terug in de deeltjes fysica als energie matrix.
Graancirkels moeten we koesteren en bewonderen, evenals de bijzondere energieën welke door graancirkel bezoekers worden ervaren.
Graancirkels,een spirituele ervaring in het landschap.


J.J.v.Verre. sept. 2005.


4 reacties:
Mevr. M.Vogelaar,Weesp zei:
Graancirkels blijven ons boeien.
Schitterende geometrische patronen.
Wat nu de spirituele boodschap is,heb ik niet uit uw beschouwing
kunnen opmaken.

8 maart 2008 22:44
Coby v.d. Schaar zei
Ik verzamel foto's van graan,gewas
en zand cirkels via internet.
De laatste jaren steeds mooiere
patronen gezien.Ze zijn veel te
ingewikkeld voor mensenhanden.
gr.Coby

9 maart 2008 13:06
H.Scheltema, Bussum zei:
Een interessante beschouwing over
het graancirkel fenomeen.
Wat denkt u zelf dat de geometrische figuren betekenen?

10 maart 2008 11:54
J.J. v. Verre zei:
Beste Mevr.of Dhr.Scheltema

Bedankt voor uw reactie.
Graancirkels zijn voor mij signalen
uit de toekomst,welke met
elektromagnetische energieën tot
expressie worden gebracht.Het verleden zag dit als duivels.
Het heden ervaart dit als bijzonder en probeert het te begrijpen.De vraag hoe en waarom
kan ik niet beantwoorden.
Een mogelijk antwoord zou kunnen
luiden:De bouwstenen van al de
levende en niet levende materie is
terug te brengen tot wiskundige formules.Wij ervaren als mensen
de illusie van de materie in al zijn vormen en kleuren rijkdom.
Misschien is in een andere dimensie
de wiskunde als vorm aanwezig.
Binnen die vorm zijn gevoel en
informatie geintegreerd zoals bij
graancirkel projecties.
Daarom voel ik dat we deze natuur-
verschijnselen moeten beleven.
Ik ben zelf zeker geen graancirkel
deskundige.Omtrent uw vraag naar de
betekenis van de verschillende
geometrische symmetrieën moet ik u
verwijzen naar de internet sides
van verschillende deskundige
wetenschappers.

Met vr.groeten J.J.v.Verre.

Droomtijd.

Ver weg in mijn denken ligt een plek waar ik aanwezig was. In het wiegende ritme van de trein sloot ik even mijn ogen. Het traject tussen Gramsbergen en Hardenberg inspireerde mijn geest tot diepe introspectie van een vergeten verleden. Heldere beelden werden zichtbaar in een droomtoestand vanuit een slaaptijd van hooguit 2-3 minuten. Een droom die ik nog nimmer op zo’n wijze had ervaren. Het beeld van een man rond 40 jaar,gekleed in een zwart pak met een relatief lang jasje,met een wit overhemd met opstaande witte boord. Donker haar met borstelige wenkbrauwen. Hij was aan het werk, staande achter een houten bureau. Hij schreef en was linkshandig. De pen was lang en leek wel van zilver. Ik las de tekst die hij het papier had toevertrouwd. Het leek op een preek,want ik ontwaarde het woord heiland. Deze man moest een dominee zijn en mijn denken voelde zich sterk aangetrokken tot deze persoon. Ik herkende niet zijn omgeving,maar voelde een sterke verwantschap met zijn innerlijke zijn. Een gevoel van diepe liefde voor een bekende onbekende. Ik keek naar deze man alsof het een familiefilm betrof van een nooit gekende overgrootvader en probeerde specifieke karaktertrekken te ontwaren. Ik voelde het leven uit die vergane tijd,proefde de sfeer en dronk de lucht. Ik was weer even thuis in een ander leven en wist zeker dat ik deze man was. Terwijl ik deze beelden zag wist ik dat ik sliep en droomde. Ik wist ook dat ik op dat moment in de trein zat. De sterke herinnering aan deze gebeurtenis en het terug kunnen zien van zoveel details,maakt dat deze belevenis ongewoon is voor een lucide droom. Toen ik weer wakker werd wist ik zeer zeker dat er een persoonlijke relatie bestond tussen die in het zwart geklede man en mijn innerlijke zijn. Een projectie van het tijdloze in het verleden. Mijn eerste gedachte was om de kerken rond het reistraject te bezoeken en te onderzoeken of er foto materiaal en geschriften van gelijkende dominees voorhanden waren. Ik heb dit nog niet gedaan en zal dat waarschijnlijk ook niet doen,omdat ik niet de omgeving herkende maar alleen de klik met die man.Die man was een vergeten herinnering voor mij.Een sterk gevoel van déjà vu.
Het is niet de materie die ons herkenning schenkt,maar de geest.Het weten dat we allen verbonden zijn met het veld van energie,dat ons laat denken,laat scheppen en ons met het bewustzijn verbindt.Een droomtijd in het ritme van de versnelling.

J.J.v.Verre.

De kerstboom

De schepping en destructie van materiële deeltjes is een van de meest indrukwekkende gevolgen van de gelijkwaardigheid van massa en materie.
Door de ontdekking dat massa een vorm van energie is, werden we gedwongen om onze mening omtrent "vaste" zekerheden te wijzigen. We kunnen het bestaan van deeltjes alleen met behulp van relativistische begrippen benaderen. Het deeltje moet worden geplaatst in een omgeving waarin ruimte en tijd zijn vermengd in een vierdimensionale werkelijkheid.

Wat is nu de relatie met de kerstboom? Een boom met ballen en lichtjes. De ballen zijn de symbolen van de oneigenlijke materie. De bal,die rustig aan de kersttak hangt, verkleint zich tot steeds kleinere balletjes van vaste stof tot aan de atoomopbouw in de molecule. De deeltjes waaruit het atoom is opgebouwd kunnen nog als vaste materie worden gezien. Maar de determinanten van die deeltjes zijn op subatomair niveau een veelheid van energetische eenheden met een specifieke bewegingssnelheid en spin in wisselwerking met andere kwanta. Deze kwantumdeeltjes bewegen zich in een energieveld. Dit kwantumveld kan worden gezien als een fysische entiteit, een continue aanwezig medium dat overal in de ruimte aanwezig is. De deeltjes zijn dan slechts locale condensatie van het kwantumveld. Concentraties van energie die ontstaan en weer uiteenvallen. Ze verliezen dan hun individuele karakter en lossen op in onderlinge verbondenheid.

We moeten proberen te begrijpen dat alles wat we als materie waarnemen slechts voorbijgaande manifestaties zijn. De enige werkelijkheid is het kwantumveld, dat als fundamentele entiteit kan worden beschouwd. De zichtbare werkelijkheid van de verlichte kerstboom is een symbool van de spirituele werkelijkheid, van alles wat onderling is verbonden. De kerstboom heeft zich in de loop van de tijd geëvolueerd van een boom met kaarsen naar een boom met elektrische lampjes tot een boom met pulserend licht, met wisselende frequenties en wisselende kleurenspectra. De fotonenactiviteit speelt een belangrijke rol in het leven van de mens en zorgt voor verwarming, zuurstofsynthese en informatie. Het licht is de eenheid van leven, van liefde, van coördinatie. Het licht stuurt het DNA in onze celkern en ontvangt zijn informatie uit het energetisch veld, dat alles met elkaar verbindt.

De kerstboom symboliseert het feest van licht op een moment van duisternis. Van lange nachten voorafgaand aan de winterwende. De spirituele filosofie ziet het licht van de kerstboom als de wisselwerking tussen materie en energie, tussen eenheid en verval, tussen voorbijgaande manifestaties van denken en bedacht worden. Wij evolueren naar een manifestatie van verhoogd bewustzijn. We kunnen begrijpen wat ons allen verbindt, maar zullen moeilijk kunnen inzien wat ons scheidt en wat de elementaire manifestaties zijn van het allerkleinste. Het subatomaire is dimensieloos of multidimensionaal. Het is de werkelijkheid van het onzekerheidsprincipe. Niet kunnen weten wat onze rustige kerstbal eigenlijk doet. Onschuldig rondhangend aan een kersttak, terwijl het elementaire zijn van die bal met hoge snelheid beweegt, spint en tegelijkertijd constant energetisch gezien wordt herboren.
De wetenschap van de kwantumdeeltjes kan ons leren om de betrekkelijkheid van tegenstellingen in te zien en ons meer te richten op onze verbondenheid in liefde. We zijn allen eigenlijk dezelfde in een schijnbare variatie van het illusoire anders zijn.
Kerstmis, liefde, licht en verbondenheid. De kerstboom is een medium dat ons tot bezinning kan laten komen en ons kan verdiepen tot de werkelijkheid van kerstmis.

J.J.van Verre,dec.2007

Bol van bezieling en leed

----------------------------------De aarde vanuit de ruimte.

Hoe prachtig is de wereld met zijn natuur,met zijn beschermende dampkring,met zijn gezellige leefbaarheid,zijn diversiteit aan medemensen.De vrolijkheid,de geheimzinnige liefde,de rust en de geborgenheid,maar ook de verschrikkingen van oorlog,armoede,onderdrukking,honger en pijn.Op onze wereldbol lopen bezieling en leed door elkaar.Wat is het recht of onrecht geboren te worden in een omgeving van liefhebbende warmte of bedreigende kilte.Het lot wat de richting bepaald is het onbestemde fenomeen wat we proberen te ontlopen.We zijn blij met onze prettige leefomgeving en schrikken als we beelden zien van armoede en leed. Ons leven is gericht op het zoeken naar plezierige zaken en het leed uit de weg te gaan. Het egoïstisch mensbeeld bestaat al duizenden jaren maar is vanaf de tijd van de oude Grieken,de denkers van Milete, nog meer op het zelf gericht. In de Griekse tijd was de eigen persoon nog ondergeschikt aan de leefgemeenschap. De Grieken kenden niet het beeld van een individu dat geheel zelfstandig optreedt.Ook het “geloven” in een hoger wezen kende men niet,omdat men zeker wist dat zo’n wezen bestond. Het bestaan van Goden was iets vanzelfsprekends.Net zoals voor ons de zichtbare materie vanzelfsprekend is en spreken over de illusoire werkelijkheid een soort geloof betekent. Spirituele bewustwording betekent de pijn niet uit de weg gaan,maar de pijn als pijn te accepteren.We kunnen ons niet verlossen van het lijden, door aardig voor onszelf te zijn of onze schaduwzijde te verbloemen.Als we leed op ons levenspad ontmoeten,dan moeten we deze gevoelstoestand inhaleren met de wens dat een ieder vrij van pijn en leed moet zijn. Bij de uitademing moeten we onze gedachten richten op liefde en geborgenheid. Deze oefening wordt in de Boeddhistische filosofie, tonglen genoemd. Het is een oefening waardoor de mens zich minder depressief,minder zwaar beladen en zich minder opgesloten gaat voelen. Het geeft een sterker gevoel van welbehagen,maakt een opening naar mededogen en onvoorwaardelijke liefde. We zoeken bewust de duisternis op en leren onze eigen angst kennen die uiteindelijk verlicht wordt door liefdesenergie. Vermijdt de schuldvraag en werp de schuld op uzelf. Indien we dit niet doen werpen we een barricade op die ons ervan weerhoudt echt met anderen te communiceren. We versterken de opgeworpen belemmeringen door onze dualistische ideeën. In ieder mens zit een voldoende hoeveelheid liefdevolle energie die het beginpunt kan zijn. Daar gaat het bij compassie om. Ook ons eigen gevoel van goed of fout moeten we zo behandelen. De verwantschap met het leed van anderen noemen we het edele of ontwaakte hart. Dit is elementair in alle wezens aanwezig. In alles dat leeft, blijft dat deel onaangetast,heel en compleet aanwezig. De essentie van het leven is de uitdaging die het leven zelf creëert door het lot en de wisselingen in gemoedstoestand. Op deze bol van bezieling en leed moeten we spiritueel tot bewustzijn komen en ons hart laten ontwaken. De rijkdom waarmee we geboren zijn is opgebouwd uit eeuwenoude kennis, opgeslagen in het collectieve geheugen, verankerd in het veld van informatie. De enige manier om ons direct af te stemmen op deze informatie is ons te concentreren op het ene moment in de tijd wat het nu wordt genoemd. Het meditatie moment dat ons niet mag laten afleiden door verspringende gedachten, herinneringen of andere afleidingsmanoeuvres. Dit moment is de toegangspoort tot de multidimensionale ruimte. In deze onaardse ruimte is ons denken gebaseerd op weten en op onze natuurlijke intelligentie die de ervaring van gedachten als denken interpreteert zonder dualistische beperkingen van juist of onjuist. De tijdloze ervaring is een bijzondere,omdat alles meteen duidelijk wordt. Het hoe en waarom is geen vraag meer die ons bezighoudt. Pijn is geen straf,genot is geen beloning. Bezieling en leed zijn onafscheidelijk geïncorporeerd in ons aardse leven. Laat ons hart ontwaken en ervaar de pijn die wij allen dragen in verbondenheid. Kijk naar de ellende, voel de ellende,draag de ellende en transformeer die ellende in liefde en geluk. Als we het leed en de pijn accepteren als een gezamenlijke last , wordt de pijn minder en kunnen we deze gemakkelijker dragen. "Ik ben jij en jij bent mij.Zij zijn jou met mij erbij".

J.J.van Verre