Mijn graancirkel reis

’s Middags met de auto naar Calais en de volgende ochtend met de boot naar Dover.
Even wennen aan het rijden aan de linker kant van de weg.
‘s Middags rond vijf uur aangekomen in “The White Horse Inn” te Compton Bassett, Wiltshire. Het graancirkelmekka van de wereld.
Onze kamer was wat drassig omdat de dag tevoren een andere Nederlander het bad had laten overstromen.

Naast ons hotel stond een soort van loods “the inner circle” waar allerhande documentatie en informatie materiaal was uitgestald.
Ook hing er een kaart waarop de graancirkels in de omgeving waren aangegeven.
We spraken met anderen die al de energie van de cirkels hadden ervaren.
De volgende stap was het bezoek aan de pub want je wordt wel dorstig na zo’n lange reis. Na snel een hapje te hebben gegeten gingen we met een groep van zo’n twintig man op weg naar onze eerste graancirkel. Het was rond tien uur ’s avonds voordat we daar aankwamen. Het had vrijwel de hele dag geregend en alles was nat en glibberig.
We liepen in de schemering, tussen de tractorsporen in een graanveld een heuveltje omhoog.
Boven op het glooiende veld lag de door ons begeerde graancirkel, die een dag of tien tevoren uit het niets was ontstaan. Daar was ie dan de lang gekoesterde cirkelformatie met zwaluwen patroon. De cirkel zelf was in de duisternis niet zichtbaar, maar we voelden wel de energie die in zo’n cirkel aanwezig is. Veel foto’s gemaakt om te zien of er zich lichtbollen lieten vastleggen. Een kleine blauwe bol werd gevangen op een foto boven mijn hoofd en vol trots aan andere leden van de groep getoond.

Op de tweede dag genoten we van het prachtige Engelse landschap en bezochten we twee recent gevormde graancirkels.
Met een deskundige gekeken naar de gebogen koren halmen, opgezwollen knopen, ontplofte knopen en zelfs verbrande graankorrels.
De energie in sommige cirkels is heel krachtig.
Fotocamera’s en mobiele telefoons waren tijdelijk kapot, maar herstelden weer spontaan.

Tijdens het eten en drinken in de verschillende eeuwen oude pubs veel gelachen.
Foto’s bekeken waarop we tijgerend door de “cropp circles” te zien zijn.
Foto’s waarop dode vliegen met hun pootjes aan de graanstengels hangen.
De derde dag een rondvlucht gemaakt boven de graanvelden van Wiltshire.
Fantastisch om die mooie patronen in de velden te zien liggen.
Stuk voor stuk kunstwerkjes waarbij we ons afvragen wat de boodschap is van deze geformeerde geometrische patronen.
Zijn het lichtwezens die ons een boodschap willen overbrengen?
Wat zijn die lichtbollen die door verschillende mensen zijn gezien en op foto’s zijn vastgelegd?
Ik weet één ding zeker, dat deze graanmanifestaties niet door mensenhanden op de grond zijn vervaardigd.

Tijdens ons verblijf in Willshire veel bijzondere en warme mensen ontmoet,die behoorden bij de graancirkelscene en jaarlijks naar Engeland toekomen om nieuwe ervaringen op te doen en onderzoek informatie uit te wisselen.
‘s Avonds werden er lezingen gegeven over verschillende graancirkelonderwerpen, zoals:
de interpretatie van de geometrische figuren, de mogelijke boodschappen van de cirkelmakers, de geschiedenis van het gebied en de energetische verklaring van het fenomeen lichtbollen.
Ook ontmoeten we verschillende mensen die zich meerdere incarnaties konden herinneren en die met oude foto’s en plaatjes van schilderijen de gelijkenis lieten zien.
Dit zag er vaak komisch uit met snor en baard doch met dat bekende gezicht.
Ook spraken we verschillende geologen, fysici en andere wetenschappers die naar het gebied toe waren gekomen om zelf metingen te doen in de nieuw geformeerde cirkels.

In de nacht van 8-8-2008 hielden we een nigtwatch bovenop Silbury Hill.
Met matjes en slaapzak clandestien de heuvel op geklommen en in de koude nacht gewaakt over het landschap, hopende dat er lichtbollenactiviteit te zien zou zijn en in stilte hopend dat er voor onze ogen een nieuwe graancirkelformatie zou ontstaan.
Later ’s nachts naar Long Barrow gegaan, het grootste hunebed ter wereld.
Helaas geen bijzondere fenomenen waargenomen, maar wel een spannende nacht gehad.
De volgende ochtend was er wel op een andere plaats een grote formatie ontstaan.
Een gigantische acht met een schitterend circulair contrast patroon.
Ook daar hadden ’s nachts mensen uitgekeken, maar geen enkele activiteit waargenomen.
Deze grote graancirkelformatie was in enkele minuten ontstaan.

De laatste dag reden we naar Stonehenge en mochten we als groep bij zonsopgang tussen de stenen lopen en de energie voelen die deze formatie uitstraalde.
Tenslotte werd er een kringmeditatie gehouden die een afsluiting bracht van een heel bijzondere week tussen de graancirkels, lichtwezens en spirituele mensen.

J.J.v.Verre aug.2008.

De Goddelijke voorzienigheid

De wetenschap zal zich blijven toeleggen op die zaken welke wij nog niet weten of niet zeker weten.
De hypothese van een bewering, van een veronderstelling zal worden onderzocht met behulp van spelregels die wetenschappers zelf hebben opgesteld.
Spelregels die verbonden zijn aan de illusoire werkelijkheid van de driedimensionale ruimte. Een illusoire werkelijkheid omdat deze is gestoeld op de opvatting dat oorzaak en gevolg besloten ligt in de materiële wereld.
Er zijn sterke twijfels omtrent bovengenoemde opvatting.
Eén van de valkuilen bij het huidige wetenschappelijke onderzoek is het bewustzijn van de onderzoeker en het bewustzijn van het onderzochte.
Los van het feit of het onderzochte een levend wezen is of niet.
Het bewustzijn is het belangrijkste mechanisme dat de uitkomsten bepaalt.
Dat is ook de belangrijkste verklaring voor het feit dat eenzelfde soort van studie verschillende uitkomsten kan hebben.
We maken dan een subjectieve keuze fout door in het geval van verschil in uitkomsten te twijfelen en bij gelijke uitkomsten deze als bewijzend aan te nemen.
Ook de waarde van een medische behandeling blijft moeilijk te onderzoeken als we niet exact weten welke kwaliteiten de mensen bezitten die in de groep van behandeling of in de controlegroep zitten.
Een groep mensen verschilt sterk van elkaar ook al is hun leeftijd, geslacht, bloeddruk e.d. vergelijkbaar.
Het bewustzijn van een 74 jr. man die een hartinfarct heeft doorgemaakt, hoge bloeddruk heeft en ook nog suikerziekte kan toch heel anders zijn dan een andere 74 jr. man met vrijwel dezelfde medische voorgeschiedenis.
En toch worden deze 2 mensen wetenschappelijk als gelijkwaardig beschouwd.

Behalve bewustzijn spelen genetische en morfogenetische factoren een belangrijke rol.
Binnenkort zullen bestaande patiëntengegevens worden uitgebreid met een genetische print van elke studiepatiënt.
Maar hoe zit dat met bewustzijn? Kunnen we dit bewustzijn ook in kaart brengen? Misschien,maar we zullen eerst moeten onderzoeken hoe groot het effect is en welke bewustzijneffecten belangrijk zijn bij welke studies.
Pas dan is de vooruitziendheid niet meer van een Opperwezen maar van de mens zelf en is de wetenschap rijp voor de meerdimensionale werkelijkheid.

J.J.v.Verre

De Liefdespil

Vrijheid is misschien wel het belangrijkste gevoel dat een mens moet hebben om een voorspoedig leven te lijden.
Vrij zijn van angst is een wezenlijk onderdeel van die vrijheid. Indien we onze medemensen willen waarschuwen voor gebeurtenissen die angst kunnen inboezemen, moeten we bedacht zijn op deze bijkomende effecten. Natuurlijk is het waarschuwen voor naderend onheil belangrijk, vooral als er een ontsnappingsmogelijkheid bestaat. Indien er geen mogelijkheid bestaat om je aan het onheil te onttrekken, heeft een waarschuwing een beangstigend karakter en heeft een negatieve impact op het gevoel van vrijheid. Door onheil uit te spreken wordt angst geactiveerd.

2012, anunnaki, 9/11, geheime wereld, chemtrails, geheimzinnige virussen, bestrijdingsmiddelen in voedsel, GSM -straling, risicovolle vaccinaties, ufo’s, H.A.A.R.P, genetisch gemanipuleerd voedsel, DNA verandering, ”Illuminati”, verschillende “conspiracy sites”.
Dit zijn enkele onderwerpen die regelmatig aan de orde kommen in het magazine Frontier. Een interessant blad dat informatie geeft over onderwerpen die in andere bladen nauwelijks een podiumplaats krijgen.
De waarheid die deze informatie verstrekt is niet absoluut, maar wordt bepaald door het bewustzijn van de lezer. Indien de lezer zich meer openstelt voor deze informatie zal de veelheid van aangedragen feiten het bewustzijn beïnvloeden en acceptatie zonder directe bewijsvoering accepteren.

Als praktiserend medicus ben ik het zeker niet eens over hun opvattingen omtrent de reguliere geneeskunde. Vaak bestaat er een te negatieve benadering omtrent de „evidence based“ medische wetenschap. Natuurlijk bestaan er voor de farmaceutische industrieën grote belangen als een nieuw ontwikkelde pil bij patiënten wordt uitgetest. Maar om te beweren dat de geneeskunde in dienst staat van de farmaceutische industrie is m.i. onjuist. Dat er soms te sterke banden zijn waardoor de artsonderzoeker zich laat inpakken door farmaceuten komt zeker voor, maar wordt niet alleen veroorzaakt door geldelijk gewin. Ook de gedrevenheid van de onderzoeker om een oplossing te vinden voor een medisch probleem speelt een belangrijke rol. De artsonderzoeker heeft daar teveel voor over en omzeilt zijn eigen ethiek.

Ook de bewering dat de medische wetenschap vaak onbedoeld in dienst staat van de eerder genoemde “wereldorde”, een kleine groep van Illuminati die op politiek, financieel en militair terrein de touwtjes in handen heeft, is moeilijk voorstelbaar maar niet ondenkbaar als alle argumenten naar voren worden gebracht.

Angst voor iets onbepaalds wat ons beheerst is begrijpelijk, maar nu we wakker zijn geschud hoeven we niet meer bang te zijn, want bang zijn is iets onbestemds en nu weten we voor wie we moeten oppassen.

De pil die we allen moeten gaan slikken heet liefde. Liefde voor onszelf, liefde voor de ander, liefde voor onze aarde en liefde voor degene die van ons afhankelijk is, maar ook liefde voor onze vijanden, degenen die ons manipuleren en eeuwen lang hebben onderdrukt. Liefde is de kracht van het menselijk wezen dat deze uniciteit vaak vergeet.

Voorschrift van de liefdespil: Gebruik nog onvoldoende bekend.


J.J.v.Verre - juni 2007.

Vlinders

Krioelende elektrische impulsen schieten door mijn opgewonden lichaam. De vrijheid van keuze wordt belemmerd door dwangmatige gedachten. Mijn denken wordt gedirigeerd door verliefdheid. Een onevenwichtige kapitein staat aan het roer van mijn schip. Ik vaar in het donker naar het mooiste licht van de wereld. De belichting die jouw gezicht in lachende trots onthult.
De kleur van bloemen verandert in een betoverende,rode schakering.
Vogels dansen in hun zwevende vlucht en witte wolken verplaatsen zich langs een blauwe hemel in een stoet van nog ongeboren vormen uit een beeldhouweratelier.

Al het visuele heeft een sterke impressie in mijn ontvankelijke geest. Het wachten op onze volgende ontmoeting duurt langer dan een eeuwigheid. De vlinders in mijn buik tillen me op en sturen mijn zwevende lichaam in een diepe slaap vol met erotische fantasieën. Bij het ontwaken voel ik de pijn van eenzaamheid en beleef de stem van mijn ratio als nachtmerrie. Hij fluistert: alweer een onbereikbare liefde.

Nieuwe vlinders zijn gekomen en weer weggevlogen. Maar van de mooiste vlinder zal ik het gevoel van smachtend verlangen nooit vergeten. Mijn vlinder die met een vleugelslag in Brazilië een orkaan in mijn hoofd veroorzaakte en de chaos van verliefde gedachten compleet maakte.

J.J.v.Verre. 1966.

Lijsterbes

Wandelen op de heide achter mijn ouderlijk huis was vroeger een regelmatige bezigheid.Met mijn vader en de hond wandelen langs de spoorlijn van Hilversum Sportpark naar Utrecht.Het wandelpad was van het spoor gescheiden door volkstuintjes,omzoomd door eigen geknutselde hekjes en illegaal geplaatste houten hutjes.
We liepen langs paadjes die mijn vader zelf had gecreëerd door zijn vele wandelingen van de laatste halve eeuw.
De wandelroute was bezaaid met dennenappels en de vele oppervlakkige boomwortels
gaven het wandelcircuit een extra moeilijkheidsgraad.Vaak moesten de kaplaarzen aan om de vele plassen na een regenbui te kunnendoorwaden.
Halverwege het spoorlijn pad sloegen we rechtsaf en liepen langs de dennenbomen naar een zandverstuiving.
Midden in die gele zandvlakte stond een eenzame boom,een lijsterbes.

Dan vertelde mijn vader het verhaal van de vogel die lijsterbes pitten boven de
zandverstuiving had uitgepoept en zo de boom midden op deze plek had geschapen.
De vraag voor de discussie was dan:heeft de natuur dat zo gepland of was het zuiver
toeval dat die boom daar is ontstaan. Heeft de vogel bewust daar een boom gepland?
Als de vogel dat bewust heeft gedaan,was dat dan uit vrije wil of werd de vogel door een specifieke kracht gedwongen om dat te doen.
Mijn vader overdacht een Boeddhistische levensfilosofie en was bereid om uit te gaan van het laatst genoemde standpunt. Wanneer we dan verder wandelde zag ik de natuur met andere ogen.Ogen die waren geopend door de lijsterbesboom en de opmerkingen van mijn vader.
Als we weer naar huis terug wandelde voelde ik me blij en opgewonden door de geheimen van de natuur.
Mijn vader is al vele jaren geleden overleden en misschien weet hij nu het geheim van die lijsterbes. Maar mogelijk weet hij het antwoord wel, maar weet zijn energie niet meer wat zo’n aardse vraag betekent.
De vraag is op aarde veel belangrijker dan het antwoord als we ons echt open stellen voor de natuur. Genieten van het aardse.
Het bewonderen van die lijsterbesboom.Het beleven van het leven daar draait het om.

J.J.v.Verre

Dagje strand

Zanderige,zomerse zotheid op het kleine strand van Cavalaire-Sur-Mer.
Na drieën naar le plage vertrokken ,een tijdstip waarop de bedreigende zonnestraling
aan het afnemen is.Goed invetten met de franse spuitbus, met factor 30.
Een handdoek neergelegd op een plaats waar we met ons vijven naast elkaar zouden
kunnen liggen.Eerst werd de meegebrachte parasol in de grond gedraaid,welke
techniek we snel van anderen hadden afgekeken.Helaas stond er een flinke wind
waardoor na enkele minuten de parasol met stok en al werd gelanceerd en bijna
onherstelbare schade had berokkend bij onze nog onbekende strand buren.
Na de eerste schrik was verdwenen probeerde een andere buurman ons duidelijk
te maken hoe je met veel wind zo’n schaduw vormer moet opstellen.
Schuin de paal in het zand steken en de rand van het groen met wit gestreepte
gevaarte het strand laten raken in de richting van de wind.
Daarna de spleet opvullen met zand en daarna staat zo’n ding als een huis.
Het gaf alleen maar schaduw aan twee en een half persoon,dus de andere
twee en een half moesten direct gaan zwemmen,hoewel dat zonde was van al dat
insmeren op benen en voeten. Met de strandvolleybal spelen langs de waterlijn.
Weinig ruimte tussen de spelende kleine kinderen,de wandelaars en de andere
actieve strand bezoekers, die met houten batjes een oranje bal oversloegen.
Het volleyballen ging niet gemakkelijk,maar dat gold voor alle inspanningen op
het strand. Na een te harde smash in de verkeerde richting werd een passieve
zonaanbidder wreed wakker gebald en keek ons aan met een verwoestende blik ,welke ons deed besluiten om de bal bij de parasol terug te leggen.
Dan maar gaan zwemmen,oei vergeten om mijn zwembroek onder mijn korte broek aan te trekken.
Geen probleem ,een van mijn kinderen wilde wel een handdoek om me heen draperen,waarbinnen ik mijn zwembroek kon aantrekken.
Alles ging goed tot het moment dat ik met twee benen vast kwam te zitten
in een pijpje van mijn zwem textiel,mijn evenwicht verloor en bij mijn strand buren op bezoek kwam.
Zo’n witte naakte adonis zagen ze blijkbaar niet regelmatig,want de opwinding
was groot. Veel groter dan ik had verwacht van een mondain strand in Zuid Frankrijk.
Nadat ik vrij lang in het zeewater was geweest,gezwommen,gebald en met een te strak
zittende zwembril de onder water wereld had bekeken,was ik naar mijn handdoek en
parasol terug gelopen.Nou ja,meer terug gehinkt omdat het zachte zand gloeiend heet
was onder mijn doorgaans in sokken en schoenen gehulde voeten.
Lekker opdrogen in de warme zon en rond kijken naar het speelse strand tafereel.
De Nederlanders waren direct zichtbaar met die vreselijk grote koelboxen en enorme
hoeveelheid kinderspeelgoed dat rond de ligplaats op het strand was uitgestald.
Ik keek met jaloerse blik naar een drie jarige dreumes die met zijn emmertje en schepje langs de waterlijn aan het scheppen was.
Zandkastelen bouwen was een stukje verjaard sentiment en helaas waren mijn kinderen
op een leeftijd gekomen dat andere bezigheden meer voor de hand lagen.
Er was veel te zien op het strand. Slapende ,etende,inwrijvende,pratende,drinkende
en lezende mensen. Als in een trage film gebeurde er toch van alles.
Mijn blik werd getrokken door een negroïde vrouw die zich ook aan het insmeren was
met dezelfde spuit bus welke wij ook gebruikte. Ik vroeg me af of zij ook een nog donkerder huid wilde hebben,of alleen de gezelligheid van het strand en de koelte van het water opzocht.
Mijn blik dwaalde verder en zag steeds meer slapende mensen,dit werkte aanstekelijk.
Ik begon te gapen,maar had een vreemd gevoel iets vergeten te zijn.
De bal lag onder de parasol,mijn broek met portemonnee in de strandtas,mijn vrouw
was met haar ogen dicht aan het lezen onder de parasol,mijn ene dochter las op haar buik en de twee andere kinderen waren een ijsje aan het kopen.
Ik ging liggen, de geluiden verstonden geleidelijk en droomde snel weg op het zwoele strand .
Een van de kinderen maakte me wakker en vroeg me waarom ik zo in de felle zon was gaan slapen. Mijn schouders voelden stijf en verbrand en opeens realiseerde ik wat het gevoel iets vergeten te zijn betekende. Een verbrande rug met twee verbrande schouders.

J.J.v.Verre.

juli 2008.

Mijn bazin

Een grijs mantelpakje ,een witte blouse met een opstaand geplooid kraagje,een dubbele parelketting en blond opgestoken haar.Verborgen hartstocht in haar koele stem.Een onzekere hapering in haar oogopslag.Dat is mevrouw Wendels,onze bazin.
Haar modern ingerichte kantoorruimte met dat reuze grote houten bureau,waarop behalve een notebook niets anders staat,zelfs geen fotolijstje of bloemenvaasje.
Dagelijks kon ik kortdurend een glimp van haar opvangen als ik de post rond bracht of mailing die verzonden moest worden bij haar secretaresse ophaalde.
Mevrouw Wendels had weinig oog voor mij,hoewel ik speciaal voor haar een schoon wit overhemd had aangetrokken met een rode stropdas.
Ik wachtte op een teken van haar.Ik wachtte op het moment dat zij een rode blouse op dat grijze mantelpakje zou aantrekken.Dat zou voor mij het teken zijn om aan te vallen.
Als een stier zou ik dan uit mijn donkere hok tevoorschijn komen en al mijn mannelijkheid tonen in de arena van haar kantoorkamer .
Dat grote bureau zal ik met haar berijden en de picadors zullen mijn hitsigheid verhogen.
Hoog in de arena zal men met zakdoekjes zwaaien als de parels over het bureaublad rollen.
Mijn fantasie wordt abrupt afgebroken. De deur van haar kantoorkamer gaat open en mijn bazin drukt mij een A-4 in de hand met als boodschap:Zo Frans,vanmiddag nog naar al onze klanten versturen,dan kan jij niet meer te vroeg naar huis vandaag.
Goed mevrouw Wendels en met mijn staart tussen de benen loop ik op een drafje naar
mijn postkamer terug.Misschien dat ze morgen die rode blouse aantrekt.
Deze stier is er klaar voor.

J.J.v.Verre.