Begeerte is verlangen dat steeds verder wil. Een zin die zich gedraagt als een ademhaling die niet kan eindigen, een golf die door een onzichtbare maan telkens opnieuw naar de kust wordt geduwd. In die beweging schuilt iets dat zowel menselijk als kosmisch is, alsof verlangen niet louter een innerlijke impuls is, maar een oeroude kracht die door ons heen reist, op zoek naar vorm, naar stem, naar een lichaam waarin zij even kan rusten voordat zij weer verder trekt.
Begeerte is nooit tevreden met wat zij vindt. Zij raakt haar object slechts vluchtig aan, zoals een vogel die even op een tak neerstrijkt om onmiddellijk weer op te vliegen. Het is een honger die niet voortkomt uit tekort, maar uit overvloed. Een overvloed aan mogelijkheden, aan beelden, aan dromen die zich aandienen als spiegels waarin wij onszelf telkens opnieuw herkennen en verliezen.
In begeerte ligt een vreemd soort helderheid besloten. Zij toont ons wat wij nog niet zijn, of wat wij ooit waren en opnieuw willen worden. Zij fluistert dat er altijd een verder is, een dieper, een nog niet betreden ruimte waarin onze ziel zich kan ontvouwen. En toch is zij geen tiran, maar eerder een gids die ons uitnodigt te bewegen, ons waarschuwt niet te verstarren in het voltooide. Want het voltooide is stil, en begeerte is beweging. Zij is de trilling in de lucht vlak vóór de regen valt, het zacht knetterende branden van een kaars die weigert te doven, het ruisen van een veld in de avondwind dat ons herinnert aan het feit dat niets ooit werkelijk stilstaat.
Misschien is begeerte daarom zo intiem verweven met het leven zelf. Wie verlangt, leeft dubbel: in het hier en in het daar, in het tastbare en in het mogelijke, waar verbeelding en lichamelijkheid elkaar ontmoeten. Begeerte opent een kier in de werkelijkheid waardoor het licht van een andere wereld naar binnen valt. Soms is dat licht zacht en troostend, soms scherp en onrustig, maar altijd wijst het naar een horizon die ons uitnodigt verder te gaan. En in dat gaan, in dat steeds opnieuw willen, ontstaat een ritme dat ons draagt, zelfs wanneer wij denken te verdwalen.
Begeerte is verlangen dat steeds meer wil, niet uit gulzigheid, maar omdat het weet dat het leven zelf een voortdurende stroom is. Zij herinnert ons eraan dat wij gemaakt zijn om te bewegen, te groeien, te reiken naar wat nog niet is aangeraakt. En misschien schuilt daarin haar bijzondere schoonheid, dat zij ons telkens opnieuw wakker kust, ons optilt uit de sluimer van het genoeg, en ons laat voelen dat wij nog altijd onderweg zijn, open en ontvankelijk voor het wonder van wat zou kunnen zijn. En zo blijft begeerte een stille beweging in ons voortbestaan, een onzichtbare hand die ons steeds weer naar de horizon terugdraait. Alsof wij zelf slechts even het middelpunt zijn van een verlangen dat verder kijkt dan ons bestaan. En in dat draaien, dat telkens opnieuw reiken, wordt ons bestaan een open beweging: een stille kracht van verlangen die ons draagt voorbij de grens van het bekende.
J.J.v.Verre.
Hoe verhoudt begeerte zich tot onze identiteit: vormt zij ons, of onthult zij slechts wat al in ons aanwezig is?
BeantwoordenVerwijderenBedankt voor je reactie met deze diepzinnige vraag. Begeerte vormt ons en onthult ons tegelijk, als een lichtstraal die niet alleen iets zichtbaar maakt, maar ook de contouren van datgene wat zij raakt verandert. Zij haalt uit ons tevoorschijn wat nog in het halfduister lag, en terwijl zij dat doet, strijkt zij langs onze grenzen zodat wij ongemerkt openvouwen. In haar beweging worden wij zowel herinnerd aan wat in ons sluimert, als uitgenodigd om te worden wie wij nog niet durfden zijn. Zo wordt identiteit geen begrensd vertrek, maar een ademende ruimte waarin verlangen telkens nieuwe kamers opent, en wij, zonder het te beseffen, steeds opnieuw worden herschapen door wat ons roept. Gr. Jan Jaap.
BeantwoordenVerwijderenBeste meneer van Verre, ik wil u nog wat vragen omtrent het onderwerp begeerte, dat recent in ons clubje werd bediscussieerd.Deze vraag luidt: Is begeerte een menselijke ervaring, of een universele kracht die zich via ons uitdrukt? De vorige vraag die werd gesteld was ook anoniem van ons afkomstig.Alvast dank voor de moeite, Freek.
BeantwoordenVerwijderenBedankt Freek, leuk dit soort reacties. Je stelt een metafysische vraag die een spiritueel antwoord verdient. Begeerte lijkt soms te klein voor het woord menselijk, alsof het niet past binnen de grenzen van één lichaam, één biografie, één hartslag. In haar trilling zit iets dat ouder is dan wijzelf, een fluistering die al klonk voordat er monden waren om haar uit te spreken. Misschien is begeerte geen eigenschap van de mens, maar een stroom die door ons heen trekt, zoals wind door een open raam waait zonder ooit aan het raam toe te behoren.
VerwijderenWanneer wij verlangen, lijkt het alsof iets in ons wordt aangeraakt door een kracht die niet van ons is, maar ons wel kiest als doorgang. Alsof het universum zelf even door onze ribben ademt en ons herinnert aan een beweging die groter is dan onze persoonlijke geschiedenis. In dat licht wordt begeerte een soort kosmische puls, een ritme dat overal aanwezig is waar leven zich wil ontvouwen.
Wij ervaren haar als de onze, maar misschien zijn wij slechts de plek waar zij vorm krijgt, waar zij even kan rusten, waar zij een gezicht vindt. En wanneer zij verder trekt, blijft er iets achter: een spoor van groei, een verschuiving in wie wij zijn. Zo wordt begeerte een brug tussen het menselijke en het oneindige, een stille aanwijzing dat wij niet afgescheiden zijn van het grotere geheel, maar een open deur waardoor het grotere zich kan tonen.
In die zin is begeerte zowel intiem als universeel: een zachte aanraking van het mysterie dat ons beweegt, en dat wij, in onze kwetsbare menselijkheid, even mogen voelen. Ik voel me geen schrijver, maar redigeer iets wat mij influistert. Gr. Jan Jaap.