Het Olmeken hart

 

Versteende wortels van eeuwen oude bomen kronkelen als slangen over de hobbelige grond. Tussen het dichte bladerendek ontwaar ik de contouren van een ruïne, dat eens een belangrijke Azteken tempel moet zijn geweest. Nu overwoekerd door groene struiken en lianen die als poortwachters de herinnering bewaken van een verloren cultuur. Maar de overleveringsverhalen zijn bizar en soms gruwelijk en vertellen ons over de offer ceremonieën welke in dit soort tempels moeten hebben plaats gevonden. Een kloppend hart dat door een hogepriester uit een offer lichaam werd gerukt. Bloederige taferelen waarbij met een ceremonieel mes de thorax werd geopend en met de blote hand het nog kloppende hart werd verwijderd. Een bloederige nachtmerrie die tegenwoordig de naam horror krijgt vermeld. Deze bloeddorstige mensenoffers waren een onderdeel van een streng geritualiseerd proces dat de hoogst mogelijke eer aan de goden gaf en als een noodzaak werd beschouwd om de blijvende welvaart van het volk te kunnen behouden. Ik mijmerde weg in de geschiedkundige herinnering.

Voor de Maya's en Azteken werd dit Midden Amerikaanse gebied, met name in het zuiden van Mexico bevolkt door het mysterieuze volk der Olmeken. Ze leefden van de landbouw en visserij en beschikten ook over een uitgebreid handels netwerk. Hierdoor konden hun vestigingen steeds groter en welvarender worden en ontwikkelden zij een rijke cultuur.  Hun beschaving dateert van 1200 v. Christus en zij bewerkten stenen voor de bouw van Pyramides. Uit een graftombe zijn beelden gevonden met langwerpige hoofden. Deze hoofden vinden we ook terug in de antieke wereld, zoals in Egypte bij Achnaton en Nefertiti, maar ook in Azië. Deze Olmeken bewerkten stenen voor grote bouwwerken, zoals de ovaal vormige Pyramides, grote pleinen en bijzondere kunstwerken. Ze zijn ook bekend van de vele enorme stenen hoofden. De grootste is meer dan 3 meter hoog, van basalt gemaakt en weegt zo'n 60.000 kilo. Waarbij zeker moet worden vermeld dat de dichtstbijzijnde steengroeve zo'n 120 km verderop lag. De hoofden hebben een merkwaardige vorm, lijken op aliens en hebben ook kenmerken van Afrikaanse donkere mensen. Toch merkwaardig omdat de eerste Afrikaanse mensen pas 2800 jaar later als slaven naar dit gebied werden gebracht. Jammer genoeg is er weinig bekend omtrent de Olmeken en hun beschaving. Wel weten we dat zij al een kalender gebruikten, de Tzolkin. Deze waarzegkalender in kringloopvorm, telt een periode van 260 dagen en werd in geheel Midden Amerika gebruikt als onderdeel van de tijdrekening. De Olmeken praktiseerden een sjamanistische cultus. Het nahualisme stamt uit de vroege fase van de Olmeekse geschiedenis. Deze oer religie ging er vanuit dat de priester-sjamaan zich kon transformeren tot dierlijke wezens, met name de jaguar.De Jaguar vertegenwoordigde  het nachtelijke aspect van de zonnegod. Hij was de bewaker van het binnenste der aarde en de grotten. Deze grotten werden gezien als toegangspoorten tot de onderwereld. Er zijn beelden, maskers en afbeeldingen gevonden van jaguars of wezens die half jaguar en half mens waren. Ook zouden zij het smeedijzer in dit werelddeel hebben geïntroduceerd. Op sommige reliëf afbeeldingen wordt naast het hoofd twee voeten afgebeeld en onder het gezicht een paar gekruiste armen. Volgens Mexicaanse archeologen beelden deze reliëfs de lokale heersers uit. Zij zijn afgebeeld  in een rituele contortie. Contortionisme of contortie is een vorm van lichaamsbeweging waarbij de beoefenaar door zijn ledematen te buigen en strekken onnatuurlijke houdingen aanneemt. Een slangenmens. De Olmeekse heersers namen mogelijk zo'n houding aan, om in een soort van trance te geraken voor bijzondere rituelen. Bij zo'n gekunstelde houding stroomt er minder bloed naar het hoofd en wordt een soort van wurgingseffect verkregen. We zien deze trance achtige rituelen wel vaker bij inheemse religies. Overigens noemde het volk zichzelf niet "Olmeken", de naam "Olman"of "Olmecati" betekent in het Nahuati "rubbervolk", deze Azteekse naam werd pas veel later door archeologen overgenomen. Rond 400 v. Christus stortte de Olmeekse beschaving om duistere redenen in elkaar. Wel is bekend dat rond 700 v. Christus de Olmeekse bevolking al wegtrekt uit de plaats San Lorenzo. Een paar eeuwen later wordt ook de belangrijke stad La Venta verlaten. Deze stad wordt verwoest en de Maya's, die zich hebben gevestigd op Yucatan, nemen het rijk der Olmeken in. In enkele tientallen jaren nam de bevolking snel af en verdween de typische Olmeekse kunststijl weer. Wel waren ook in de latere Maya tempels reliëfs met contorties zichtbaar, die het moedervolk van Mexico aan zijn culturele opvolgers heeft overgedragen. 

Ik liep weer achter de groep aan op weg naar de Olmeken Pyramide. Diep in gedachten nog bij de geschiedkundige bezinning die net in mijn hoofd had plaats gevonden. Beschaving op beschaving ligt bedolven onder de aarde en die dikke laag moet op sommige plaatsen zorgvuldig worden weg geschept. Andere plaatsen zijn door het zeewater overspoeld en zijn technisch gezien moeilijker te ontginnen. Ik hoor dat een deelnemer uit onze groep met enig gejuich, de eerste aanblik van de Pyramide, begroet. Het is prachtig om te zien, het culturele erfgoed van een uitgestorven volk. Het hart der Olmeken nu gekoesterd in mijn eigen hart, bezien vanuit mijn eigen hoofd dat eigenlijk te klein is, maar gelukkig toch niet zo groot als die basalten beeltenis.  

                                               J.J. van Verre.

Literatuur:   -Maya Teachings(ceremonies en rituelen) De Olmeken.

                     -Archeologie on line, 2500 jaar oude reliëfs van moedervolk Azteken en Maya's ontdekt.

                     - Het Olmeken hart, eerste afbeelding van een hart in de kunst.  

De Tafelbel

               Tafelbel gemaakt door J.D.Arnoldi in 1853 

Jij prijkte op het damasten tafelkleed met versierde porseleinen borden en prachtig 18^e-eeuws bestek. Samen met de stijlvolle kristallen water en wijnglazen. Stijf opgerolde witte servetten verpakt in een gepoetste glimmende servetring met inscriptie en aan een zijde uitgewaaierd op het onderliggende bord. De eeuwenoude zoutschaaltjes met de bijbehorende lepeltjes en het nieuwere olie- en azijnstel gaf de aangeklede tafel de uitstraling van rijkdom en voorspoed. Welke bijzondere gasten heb jij mogen ontmoeten. Welke heerlijke spijzen zijn op die vele borden terechtgekomen? En welke heerlijke wijnen zijn in die glazen geschonken en welke lippen hebben die mogen proeven? Jij was de gangmaker van het tafelfeest. De verschillende diner gangen werden door jou geïnitieerd, want door jou kwamen de bedienden met de vers gekookte spijzen binnen en werden de gebruikte borden weer weggedragen. Ook een speech van de gastheer werd door jouw geluid ingeleid.

Nog langere tijd hebben we op 1^e kerstdagavond de pracht op tafel mogen meemaken, maar helaas komt aan alle glorie een einde en sta jij met jouw rijke verleden tussen de zilveren objecten in een houten kast met glazen wanden. Ik kijk naar je en wacht totdat het verleden zich in mijn fantasie openbaart. Ik zie mijn gestorven ouders en de strakke regie van mijn vader tijdens zo’n speciale avond. Alles is even hier zonder tijd en ruimte. Ik ben weer een kind en walg van de lucht van wild en spruitjes. Maar ik ben ook de vader die wild en spruitjes heeft leren eten. Ik ben de tafelbel, ik ben mijn verhaal en ik ben ook de toekomst van het verleden. De telefoon gaat en ik zet mijn net gepoetste bel weer terug in de zilverkast. Hij woont hier bij al die bejaarde stukken. De anderen in de kast fluisteren hun verhaal maar ik kan hen niet verstaan. De ringtoon van de IPhone overstemd hun geluid, maar de volgende keer ga ik opnieuw luisteren wat die eeuwen oude objecten te melden hebben. Ik verbind mijn fantasie met de glimmende bewoners van mijn kast.

 

      J.J.v.Verre.

 

 

 

WK voetbal 2022

Vergulde iconen.

De gouden pik van Louis van Gaal en de gouden gleuf van Sarina Wiegman, geroemd door een vrouwelijke sport commentator, hebben me duidelijk gemaakt dat wij onze voetbalhelden willen vergulden. Natuurlijk we hebben al de gouden schoen, die jaarlijks wordt uitgereikt aan de beste speler van de eredivisie. En…de gouden bal voor werelds beste speler. Of het nog waardevoller kan? Ja zeker, nou ja in vergelijkbare proporties van hoogwaardige omschrijvingen gold voor Maradonna, de hand van God! Maar wie God eigenlijk is weten we niet zo goed meer. Is het de regisseur van het heelal? De bedenker van het noodlot? De creator van het goede en het slechte, de bakermat van het leven en de terminator die de dood onontsnapbaar heeft gemaakt? Zijn we die hand van God kwijtgeraakt door de verwarringen van oorlogen en hongersnoden? Of zou het toch de regelaar kunnen zijn die het lot van winnen of verliezen bepaalt?

Wij als sportfanaten wachten al zolang. Sinds 1974 toen onze godenzonen onterecht in de finale van Duitsland verloren. Mijn God wat deed dat pijn. En nog wel tegen die Manschaft!!Zo pril na die afschuwelijke tweede wereldoorlog, waarmee wij als babyboomers misselijk makend zijn overvoerd. Zelfs recent nog hoorde ik op de radio een ‘kenner’ beweren dat het Duitse team in ’74 beter was dan onze oranje leeuwen. Heel pijnlijk en het sterkste bewijs dat de grootste non-valeur door een radio microfoon kan spreken.

Bij elk nieuw WK voetbal toernooi komt de hoop weer enigszins tot leven. Zouden we misschien wereldkampioen kunnen worden? Nee, ons landje is te klein om het potentieel aan top voetballers groot te kunnen brengen. Maar toch? Je weet het nooit, de bal kan raar rollen. Wonderen bestaan en ook heel veel geluk is mogelijk. Kijk maar naar dat PSV!! We hebben wel een super top coach. Als die Louis het zou lukken om onze jongens tot een onoverwinnelijk team  te kunnen smeden, dan…………………..Dan zou hij de hand van God genoemd mogen worden, die onze oranje spelers en de hele natie het goud bracht, waarnaar het zo hevig verlangde. Een natte droom van uitzinnig klaarkomen!! Lukt het ook deze keer weer niet,  dan laten we gewoon die gouden pik van Louis  omsmelten en schenken we de vrijgekomen revenuen aan de Nederlandse Korfbalbond, want in die tak van sport worden we zeker weer wereldkampioen. 

          J.J.v.Verre.   

Cymsa.

                                          -Toverkracht uit de Limburgse velden-

Wat is Cymsa en wat is het zeker niet? Wat het eigenlijk is, weet ik nog niet. En wat het zeker niet is ook niet. Te weinig weet ik omtrent Cymsa, maar ik kan u toch iets melden, wat heel interessant kan zijn. Toen u het woord Cymsa hoorde, waar dacht u toen aan? Aan Simsalabim, aan Patricia Simsa, de kunstenares, een acroniem voor de een of andere organisatie of had u een eigen associatie met Cymsa? Een soort van eigen Cymsa, verborgen in de duistere spelonken van uw brein? Mijn associatie met Cymsa heeft al een wat langere levensduur. Het begon tijdens mijn verblijf in het heuvellandschap van Limburg, nu bijna twee jaar geleden. Ik was daar een tijdens een familieweekend en maakte een wandeling met mijn kinderen langs een beekje, dat ook van de droogte had te lijden. Mijn jongste zoon probeerde met stenen het nog resterende, stromende water in te dammen en riep triomfantelijk dat hij iets had gevonden. Of ik even kon komen kijken .Ik liep naar hem toe en zag een grote witte steen, welke hij met twee handen vasthield. Mooie steen Jaap, liet ik hem met vaderlijke stem horen. Hier pap, er staat iets in geschreven. Ik pakte mijn leesbril uit de zak van mijn jack en bestudeerde de gevonden steen. Het was een zware, gepolijste steen en in het midden waren ietwat ruwe hoofdletters in gebeiteld. C Y M S A. De M en de S waren nog nauwelijks leesbaar, maar toch was het duidelijk wat er stond. De steen werd als een belangrijke trofee meegenomen naar ons hotel en kreeg een ere plaats op de vensterbank in de hotelkamer van mijn zoon.

Toen we ’s avonds aan de bar een biertje dronken, vroeg ik de hoteleigenaar of hij de naam Cymsa kende. Hij begon te lachen, maar werd even later ernstiger en vertelde het volgende verhaal:

In de Middeleeuwen woonde hier op het landgoed, waar nu het hotel staat, een roofridder die Reinoud van Valkenburg heette, zijn kasteel van Valkenburg werd later in de Middeleeuwen verwoest. De legende vertelt het verhaal van zijn trouwe schimmel, Cymsa, die licht gaf, als hij galoppeerde in de duisternis en op de mistige heuvels rond het kasteel. Toen de roofridder allang was overleden, zagen de pachtende boeren deze schimmel nog vaak opduiken en dat maakte hen spookachtig bang. Sommigen zeiden, dat als Cymsa verscheen, er meestal onheil plaats vond. Meer dan honderd jaren zou het witte paard nog rond de heuvels van Valkenburg zijn gezien. En niemand wist wat er precies met het bijzondere paard was gebeurd. Wel zou er een graf zijn geweest met witte stenen, waar de roofridder en later de schimmel zijn begraven. Maar die begraafplaats was in de loop van de eeuwen door planten overwoekerd en niemand wist nu nog waar die plek was gelokaliseerd.

De volgende ochtend kwam mijn zoon luid mopperend onze hotelkamer binnen met de boodschap dat de witte steen was verdwenen. Ik dacht aan het verhaal van de barman en zei: “Misschien had je die steen niet mee mogen nemen en ligt hij weer op het graf van het paard. Mijn zoon begreep daar niets van en ik vertelde hem wat ik de vorige avond in de bar had gehoord. Hij keek me ongelovig aan en zei:  “Toen was ie Cymsalabin weer weg”. Cymsa is bij ons blijven leven.

Als toverkracht uit de Limburgse velden.

J.J.v.Verre.

Liefde te koop

Het rode hart verstopt in een ongelofelijke verscheidenheid aan cadeautjes, die allemaal kunt kopen om je Valentijn te verrassen. Hartvormige snoep, bloemen, ballonnen, pennen, T-shirts, glitters, wenskaarten, seks-speeltjes, diner arrangementen, bekers, parfums, badzout, winkels vol met opgeklopte zaken, die met 14 februari te maken hebben. Paus Gelasius riep in 496 deze dag uit tot de dag van de Heilige Valentijn. Priester Valentinus leefde in Rome, in de derde eeuw na Christus en deed wonderen in de verzorging van zieken, ouderen en armen. Valentius genas ook de blinde pleegdochter van Asterius, stadhouder van Rome. Deze Asterius was hem zo dankbaar, dat hij zich bekeerde tot het Christendom en direct alle christelijke gevangenen vrijliet. Voor keizer Claudius II was dit genoeg reden om op 14 februari 270 Valentinus te laten onthoofden.

Door de heilig verklaring werd 14 februari een feestdag, met name in Engeland. In dat toch wat stijve land was het ongebruikelijk om openlijk je liefde voor iemand te uiten. Maar op 14-2 kon hier een uitzondering op worden gemaakt, door een bloem of een briefje. Anoniem of niet.

Een hele andere uitleg voor het bestaan van deze dag ligt besloten in het feit dat omstreeks 14-2 de vogels met paren beginnen. In 1381 schreef Geoffrey Chaucer: “want het was op Sint Valentijnsdag, dat elke vogel een partner kiest”. Ook bij mensen zou deze paringsdrang op die dag een opsteker krijgen na de donkere winter periode.   

Een derde mogelijke oorsprong van deze feestelijke dag, ligt in het oude Rome. 14 februari was de dag van de Godin Juno. Zij was de koningin van alle goden en godinnen en de beschermheilige van vrouwen en het huwelijk. Op het festival dat een dag na haar feest begon, werden Romeinse jongens en meisjes door middel van een soort loting bij elkaar gebracht. Ongehuwde mannen mochten dan om de beurt een naam trekken en tijdens het feest waren zij elkaars partner.

In 1847 werd de eerste Valentijnskaart in de USA op de markt gebracht. Nu worden er miljoenen kaarten wereldwijd verstuurd en natuurlijk de meeste online. In de tweede helft van de 20^e eeuw bloeide grootschalige reclame campagnes op om de dag van de liefde te vieren met het geven van liefdevolle presentjes.  Valentijnsdag is evenals de kerstviering een sterk commercieel feest geworden, maar toch is het goed om even stil te blijven staan bij de “liefde”, die eigenlijk nooit te veel aandacht kan krijgen. Ook wordt 14-2 vaak gebruikt om de liefde met je partner te vieren of een vriendschap te benoemen, die in ons hart een bijzondere plaats inneemt.

In Duitsland kent men geen feestdag op 14 februari, maar een onheilsdag en dat komt omdat op 14-2 Judas, de verrader van Jezus, werd geboren. In Afrika wordt deze dag vrijwel niet gevierd, maar in het Verre Oosten wordt Valentijnsdag elk jaar uitbundiger gevierd en worden winkels omgetoverd in prachtige liefdes voorstellingen.

Het rode hart klopt in mijn IPhone en online zie ik leuke ideeën voorbij komen. Maar vandaag stuur ik mijn allerliefste alleen maar een mailtje, want ze is voor haar werk in Nairobi. Geen hart van chocolade, geen glitters. Echte liefde is niet te koop, maar aandacht is belangrijk en aandacht voor de liefde is te belangrijk om Valentijnsdag over te slaan.

       J.J.v.Verre.

Mistige regen

                                               -Een dag met mist en regen-

In mistige regen, kwam ik haar tegen. Haar bruine haar wat korter deels verstopt onder een groene pet. Met oorringen als een hoelahoep zo groot, waarbij ik me afvroeg of een beetje turner zijn dagelijkse oefeningen aan menselijke oren had kunnen doen. Ik herkende haar direct, maar zij mij niet. De pijn die deze niet herkenning veroorzaakte kwam pas later. Misschien dat haar visuele herkenning werd ondermijnd door de alcohol die mogelijk verwoestend te werk was gegaan in het gebied van haar temporale kwab. Maar die overweging liet ik snel varen toen later bleek dat zij zich alle andere jongens uit onze klas nog goed herinnerde.

Ik sprak haar aan en zei: “Hai Patricia, wat leuk je weer eens te zien”. Haar grote blauwe ogen staarde naar mijn paraplu, daarna gericht op mijn natte schoenen en keek vervolgens naar mijn wat grote oren. Joris? Nee, ik ben Jaap. Jaap? Waar moet ik jou van kennen? Van school zei ik heel snel. Van welke school, vroeg ze mij. Van de lagere school zei ik in gedachten en probeerde het beeld van vroeger weer voor de geest te halen. Zat jij bij mij in de klas? Ja Patricia, zes jaar lang. En zes jaren was ik verliefd op je, maar dat zei ik niet. Heette je vroeger ook al Jaap? Ja, Jan-Jaap officieel. Oh ja, nu weet ik het weer. Er zat zo’n klein ventje in onze klas met van die grote flaporen en zo’n ijzer brilletje. Wij noemde hem Jan Aap. Ja, dat was ik. Nou leuk om je weer eens te hebben gezien Jan, maar ik ben nogal gehaast en door hier te blijven praten kunnen ze mij op kantoor zo uitwringen.

Ik keek haar na en dacht aan die vervelende schooltijd. Altijd gepest en regelmatig zonder rugtas naar huis,  lopend naast mijn fiets, omdat een van mijn klasgenootjes voor de zoveelste keer het ventiel er had uitgedraaid. Maar Patricia deed nooit zelf mee aan de pesterijen en voor mij was zij een licht in de duisternis, een droomvriendin, een heilige, een onbereikbaar ideaal beeld van een vrouw.

Toen ik thuiskwam en mijn natte schoenen onder de verwarming zette, bleef ik nadenken over het recente voorval. Ik had nog zoveel aan haar willen vragen. Maar het ergste was dat zij mij helemaal niet herkende. Ik keek in de spiegel en zag die Jan-aap met z’n flaporen, maar ik zag ook wat anders. Ik zag de man die ik was geworden, die onherkenbaar was veranderd, die zo was veranderd dat zelfs het leukste meisje van mijn oude klas, mij niet meer herkende. Ik voelde me sterker worden en het bedrukte gevoel wat er was, ebde langzaam weg. Ik geloof weer in mijn leven in het heden en schrijf voor haar, Patricia het volgende gedicht:

in mistige regen                                                                                                                                              kwam ik je tegen

ben jij het echt?                                                                                                                                                     jij kende mij slecht

mijn oren die horen                                                                                                                               veranderde mijn naam

geloofde in jou                                                                                                                                                    verlaat mijn trouw

vergeet wie ik was                                                                                                                                ben nog maar pas

de held in de spiegel                                                                                                                                           die er net nog niet was

 J.J.v.Verre.

Het ronde raam

Het ronde raam gaf toegang tot de groene buitenwereld. Struiken, bomen en weilanden met koeien in de zomerse maanden.Inspirerende wolken aan een blauwe hemel of een grijze, monotone, deprimerende lucht. Elk jaar werden de struiken hoger en verdwenen de weilanden geleidelijk. Nu zie ik slechts die groene struik met bomen en een stukje van de lucht. Misschien dat volgend seizoen alleen de immer groene struik zichtbaar zal zijn en de buitenwereld verscholen ligt te wachten op het snoeimes.Waarom is dit raam rond en klein? Waarom niet groot en vierkant? Dit raam is klein, omdat mijn straf groot is. Groter dan het grootste raam en benauwender dan beklemd te zitten in de donkerste spelonk.Wachten op de straf van duisternis en blindheid. Weten dat het mes van bevrijding de weg niet kent naar deze snel groeiende heester. Schuld en straf zijn verweven met de vitaliteit der natuur.Wachten en overleven. Het voldragen vrije leven opnieuw beleven en bevragen wanneer het is mis gegaan. Ideeën omtrent waarden, vriendschap en onwetendheid.Verraad en eerlijkheid, liefde en onbaatzuchtigheid. Woorden blijven vaak woorden als het antwoord wordt gegeven alvorens de vraag wordt gesteld.Vragen zijn woorden uit het verleden, die verdampen in het heden en weer gaan regenen in de toekomst.Ik ben een druppel uit een oceaan aan leugens en het ergste is dat de neerslag mij niet kan bereiken, zodat ik verstoken blijf van het gevoel van verbondenheid.Eenzaamheid is alleen zijn zonder enige verbondenheid. En als je lang eenzaam bent verlies je zelfs de verbondenheid met jezelf.Dan ga je denken aan een leven zonder jou als aanwezig persoon. Dan voel je je feitelijk dood. Dood in het leven zonder jou.Zonder woorden en zonder denken. Het ronde raam is nog alles wat is. Alles wat was is weggegaan, verdwenen in de fossiele resten van planten en dieren en verdwenen uit de herinnering.Als het licht door het ronde raam wordt verhinderd door de snel groeiende struik, dan is mijn levensruimte alleen maar schaduw.Donkere gedachten en duisternis, vervlakking en verkilling.Kleiner dan het ronde raam wordt mijn hoop op meer uitzicht. De speling van de natuur die de groeikracht bepaalde van de altijd groen blijvende dwarsligger. De groene pestkop, de levende verduisteraar,het groene hart van haat, die mijn liefde ondermijnt voor al het denkbare.De dagen worden weer korter en het licht verdwijnt tussen de groene bladeren.Het is hier vreselijk koud en mijn vingers zijn verstijfd en oud.Wordt dit mijn laatste winter hier? Ik ril en voel geen koude meer.Ik zie de warmte als een dampende lavastroom de berg afstromen.Een scheut van intense prikkeling, van een elektrische ontlading neem ik in mijn hoofd gewaar en dan wordt alles weer warmer. 

Ik kijk nog eens naar buiten, naar de nacht en zie iets fonkelen tussen de bladeren.Een puntje licht, is het een ster, een boodschapper van licht? Er gloort hoop in mijn verdwaasde hoofd en sluit mijn vermoeide ogen. Ik blijf het licht zien, het wordt steeds feller en feller. Ik knijp mijn ogen krampachtig samen, maar het licht verandert  niet van intensiteit. Ik wordt opgetild door een gevoel van intense liefde, een gevoel waarvan ik dacht dat het niet meer zou bestaan.Ik open heel langzaam mijn ogen en voel de speelse schoonheid van een zomerse dag. Er vliegt een witte vlinder langs mijn raam en zonnestralen verwarmen mijn gelaat. Het ronde raam wordt groter en groter en opeens ben ik buiten en hoor de vogels, zie de wuivende bomen en ruik de lucht van het boerenland.Ik kan de wolken zo met mijn hand aanraken en mijn ogen kunnen het kleinste detail vergroten.

Ik ben thuis gekomen en vergeet wie ik was. Ik ben vrij en onschuldig, herboren en vol van intense liefde.Ik ben waar ik wil zijn en zijn wie ik ben.

J.J.v.Verre.